ريگســـــــار

این هراس که پس از خروج نیروهای خارجی از افغانستان جنگها داخلی در افغانستان دوباره درخواهند گرفت، بر کدام پایه منطقی بنا یافته است؟ هراس نامبرده در گام نخست بیانگر دو موضوع میباشد. اول اینکه وضعیت کنونی محصول حضور نیروهای خارجی پنداشته میشود، دوم، آنانی که به درگیری باهم خواهند پرداخت توانایی این درگیری را هم از لحاظ فکری و هم از لحاظ مادی دارا میباشند و هم چیزهایی برای جنگیدن و تصفیه حساب دارند. هردو پندار درست به نظر میرسد.
توامیت این دو تصور آنچه را لیبرالها یا ایدیالیست بخصوص ودرو ویلسون پیش از ایجاد جامعه ملل معتقد بودند به یاد می آورد. آنها مدعی بودند که جهان با کشورهای مستقل که در پی تامین نمایند منافع، ثروت و قدرت اند تا امنیت، به یک جنگل همانند است و باید آن ر"ا به باغ وحش" مبدل کرد(رابیرت جکسون و جورج سورینسن 2007: 108 ). مگر لیبرال های نهادگرای امروزین مدعی نیستند که سازمانها به تنهایی میتوانند تغییر کیفی را در روابط بین المللی از "جنگل" به "باغ و حش" تضمین نمایند. " زیرادولتهای قدرتمند به سادگی مهار پذیر نخواهند بود. . . " (همانجا)

یک انالوجی دیگر نیز میتواند وجود داشته باشد. کشور ما از نظر شرایط به آن انارشی بین المللی همانند است که در آن قانون و تعهد تنها زمانی اعتبار دارد که سودمند دانسته میشود. در انارشی بین المللی نیز قانون، ابر قدرت، مسوولیت (ملی، بین المللی و بشردوستانه)، پیمانها و موافقتنامه ها و نهاد بین المللی ملل متحد وجود دارند، اما اینهمه نتوانسته ماهیت انارشی را تغییر دهد. در واقعیت این انارشی و انارشی داخلی عبارت از انارشی سازمان یافته اند، و این چیزیست که میان انارشی خشن به اصطلاح لیبرالها و حاکمیت قانون میتوان یافت. مشخصه این انارشی مصالحه و سازش میان نیروهااست که میتواند هم کوتاه مدت و هم دراز مدت باشد. این وضع مشابهت مارکیت سیاسی را با مارکیت آزاد اقتصادی نشان میدهد. شاید هم این یکی از دلایلی باشد که وضع داخلی افغانستان از نظر دوستان بین المللی آن نگران کننده به نظر نمیرسد. در نهایت اهداف آنها برای آنها معیین اند. با در نظرداشت این پس منظر دو سوال مهم در این رابطه عبارت اند از:
چه چیزهای مشابه را از هم اکنون میان آن شرایط که در آینده شکل خواهد گرفت و شرایطی که از تکرار آن هراسانیم میتوانیم شناسایی نماییم؟ چگونه میدانیم که شرایط در آن آینده معیین چنان شکل خواهد گرفت و تاریخ تکرار خواهد شد؟
چند مشابهت را در رابطه با شرایط تداعی شونده و شرایطی که بروز خواهد کرد میتوان دریافت: فقدان یک قدرت مهار کننده یا بازدارنده و وجود همان نیروهایی که دیروز باهم در تقابل قرار داشتند و امروز نیز در تقابل باهم قرار داردند. هراس از تکرار از همین دو مشابهت ناشی میگردد.

به باور نگارنده نه تنها دلایلی که در فوق از آنها یاد شد موجب تداعی یک وضعیت وحشتناک تاریخی میگردد، بلکه واقعیتهای زندگی این تداعی را قوت میبخشند. به مهمترین واقعیتهای زندگی بصورت مختصر تماس می گیریم.

1-عدم اعتماد: شواهد و مدارک زیادی برای تایید این باورمندی وجود دارد که بی اعتمادی بر ثبات اوضاع وعدم اعتماد بر عوامل بی ثباتی را نشان میدهند. مردم نه بر آنانی که در اوایل دهه 90 با هم به رویارویی مسلحانه پرداختند باور دارند که چنین نه خواهند کرد و نه واقعیتهای زندگی از کارکردهای آنان طی ده سال گذشته این اعتماد را بوجود آورد. زیرا:
الف) بی ثباتی وضع موجود سیر صعودی دارد. مردم میبینند که امنیت و مصوونیت با وصف حضور یکنیم ملیون سرباز(؟) و هزاران متخصص نظامی و غیر نظامی موجب آرامش و احساس آرامش نگردیده است.درچنین شرایط حتی امنیت داخلی مردم از تهدیدگران تامین نه گردیده است.
ب) عدم اعتماد بر عوامل بی ثباتی و بحران نیز قوت میگیرد، زیرا عوامل بحران بصورت پیوسته و پیگیر به ایجاد و تداوم بی ثباتی و بی امنیتی کار میکنند.

2-حکومت ضعیف و فاسد: حکومت افغانستان ضعیف و فاسد است. منظور از ضعیف: ناتوان از نظر ظرفیت کاری، وابسته از نظر سیاسی، و غیر متعهد به منابع ملی، ضعیف از نظر اجرایی، و اراده میباشد. خلاصه ضعیف در سیاستهای داخلی و خارجی. زیرا در ده سال نتوانسته حکومت داری خوب را بوجود آورد، در حالیکه رهبران وزارتخانه ها و ادارات مستقل به نوبت استعداد خود را بصورت مکردر ارگانها حکومتی بدون نتیجه برای مردم و اداره عامه کشورآزموده اند. حکومت از این لحاظ فاسد است که برای تمایلات مایکرو میسو خدمت مینماید.
ایلیت های حاکم بر جامعه بصورت حلقات متقاطع در عرصه های سیاسی، اجتماعی، اقتصادی و نظامی فعال اند و در همدستی بهم بیزنس بزرگی را به قیمت جان و مال مردم فعال نگهمیدارند. حکومت نتوانسته با اینهمه کمکهای مالی جامعه بین المللی زیربناهای لازم برای پیشرفت افغانستان را بوجود آورد. درسهای بازسازی اروپا پس از جنگ نشان میدهند که اروپا و جاپان در سالهای 1950 و 1960 از ویرانی جنگ به حدی از تعالی دست یافتند که از لحاظ پیشرفت اقتصادی با امریکا برابری کنند.
حکومت همچنان نتوانست امنیت داخلی و خارجی ا تباع خود را تامین نماید. منظور از امنیت داخلی این است که هراس از دزدی و غارت اموال، اختطاف، عدالت غیر رسمی، حاکمیت زور مند و جنگ سالارو هراس از بی عدالتی با قوت آن وجود دارد، و کمتر افراد احساس امنیت و مصوونیت مینمایند. اکثریت حق دارند بادر نظرداشت چنین وضعیت در سیطره یک حکومت به اصطلاح انتخابی با هزاران کارمند فعال درد دستگاه بیروکراسی فاسد، بیش از یکصد هزار پولیس و اردو و بیش از یکصد هزار سرباز خارجی، و هزاران متخصص و متفکر سیاسی، نظامی و . . . برای آینده زمانی که نیروهای خارجی عزیمت کنند در هراس باشند، زیرا در آن شرایط برای گرگان داخلی و خارجی چیزهای زیادی برای حصول وجود خواهد داشت که امروز دستیابی به آن اندکی دشوار میباشد.
ایلیتهای حاکم که قدرت سیاسی ، اقتصادی و نظامی را در دست دارند به هیولاهای چند سره همانند اند، زیر آ نها در معاملات سیاسی با لباس متمدن و ژست دپلماتیک ظاهر میشوند، در معاملات و مارکیتهای اقتصادی یک تاجر و سرمایدار که فقط به اعظمی ساختن سرمایه و سود می اندیشد و هنگام نبرد بحیث یک چریک و فدایی منافع فردی یا گروپی که هدف مقدسش ابزار رسیدن به آن را تقدس میبخشد. آنچه آنها فکر میکنند اعظمی ساختن نفوذ و سرمایه است و این اصل بر اندیشه و عمل آنها حاکم است.

3-مداخله خارجی: مداخله ی خارجی بخصوص مداخله همسایگان به یک راز آشکار مبدل شده است. ایلیتهای حاکم از آن نفع میبرند و به همین دلیل در پی جلوگیری یا قطع آن قرار نمی گیرند. دلیل عمده ا ین است که ایلیتها شبکه ای را ایجاد نموده که درعرصه های مختلف حیات در سرتاسرکشور بخصوص در درستگاه دولتی فعال میباشد. مداخله خارجی نه تنها از وضعیت کنون برای تامین تداوم این وضع بهره میبرند، بلکه آن را به شرایطی سوق میدهند که امکان بهره گیری در آن به مرحله ی ثبات و اطمنان ارتقا نماید. تداوم جنگ از یکسو به صنایع نظامی کشورهای در گیر کمک میرساند و از سوی دیگر به اهداف سیاسی طرفهای درگیر خدمت مینماید. با خروج نیروهای خارجی رقابت روان منافع درداخل افغانستان فرصت می یابد تا به گونه های آشکار و خشن آن متبارزگردند. نیروهای داخلی ای که در این صف آرایی قرار گیرند بدون شک و جود خواهد داشت.

4-تمایلات مایکرو(فردی) و میسو(گروپی/حزبی) : درحالیکه در حضور توانایی نیرومند برای حراست از قانون و تامین قانونیت، وضع امنیت داخلی جایی را برای احساس امنیت و مصوونیت باقی نگذاشته است، هراس درگیری برای احراز قدرت و غارت ملت میتواند اساس محکمی داشته باشد. تاریخ آن روزهایی را که بخشی از مردم در اوایل دهه 1990به غارت داریی های مردم ، به تقسیم کوچه و خیابانها و تبدیل آنها به سنگرهای نبرد متوسل شدند، به یاد دارد. افراد و گروپها در آن روزها تنها خود و گروپ خود را میدیدند. شرایط 2014 چنین وضعیت را تداعی میکند زیرا مردم در این دو مشابهت هایی را می بینند. تمایلات فردی وگروپی برای حصول ثروت و قدرت و انتقامجویی ها انگیزه های مهمی را برای رویارویی میسازند که ده سال گذشته مثالهای فراوانی از آن را در سینه دارد.

اینهمه وضعیتی را که در بالا بحیث انارشی سازمان یافته توصیف شد ترسیم مینماید.
در حالیکه دلایل زیادی وجود دارد که فکر شود نیروهای سیاسی و نظامی بر سر تقسیم مجدد دارایی ها ی خصوصی و عامه در برابر هم موضعگیری نمایند، دلایلی نیز وجود دارند که برعکس آن را مورد حمایت قرار میدهند.
ساده لوحانه خواهد بود اگر فکرنماییم که جامعه جهانی در راس ایالات متحده امریکا، پس از اینهمه مصارف و قربانی ها افغانستان را در چنین حالت فکری و موقعیت جغرافیایی بدون کسب این اطمنان تنها گذارد که باردیگر به منبع خطربه صلح و امنیت بین المللی مبدل گردد. امریکا امکانات متعددی را در اختیار دارد: تعیین یک رییس جمهور جدید، ایجاد یک حکومت مصلحتی مدل عربستان سعودی، ایجاد پایگاه های نظامی موقت، حفظ حضور نظامی محدود، واگذاری مدیریت افغانستان به یک کشور دیگر بحیث حافظ منافع غرب. امریکا همچنان توانایی اعمال فشار نیرومند بر حکومت افغانستان را دارا میباشد.
ایلیتهای حاکم نه تنها در مواضع مستحکم سیاسی قرار دارند بلکه مارکیتهای اقتصادی را نیز در دست دارند. منافع آنان خواستار ثبات اوضاع سیاسی میباشد حتی به قیمت سازش با مخالفان مسلح ، با کسانی که در نهایت امرزمینه های مشترک بیشتری را میتوانند برای همکاری دریابند. این افراد در تصمیمگیری ها ی مهم دخیل اند و بیشتر به حفظ
منافع شخصی متمایل اند.

5-نیروهای سیاسی و اجتماعی وارد مرحله بیداری سیاسی و عمل سیاسی میگردند تا خطرات احتمالی را در آینده کاهش دهند. این نیروها نیز منافع خود را در ثبات اوضاع می بینند.
بر اساس این دلایل احتمال تکرار جنگهای داخلی دهه اول 1990 قوی به نظر نمیرسد، زیرا در هراس موجود از تکرار تاریخ متغییر نیر وهای خارجی بحیث متغییر مستقل پنداشته میشود که با غیابت آن رویارویی مسلحانه محتمل پنداشته میشود. احتمال سه خطر دیگر در زمان خلای قدرت نیرومند تر به نظر میرسد. این خطرات به ترتیب تقلیل اهمیت عبارت اند از:
خطر ارتقای بی سابقه ی میزان جنایات مانند دزدی، اخطاف ها و ترور مخالفان به هدف سرمایه اندوزی ، تصفیه حساب با مخالفان و تحکیم قدرت سیاسی –اقتصادی در زمان خلای قدرت
خطر تشکیل ایتلاف رادیکالها در کوتاه مدت
خطر تکرار رویارویی ایدیولوژیها در دراز مدت
در حالیکه تکرار جنگهای داخلی قوی پنداشته نمیشود، شکل دهی جامعه داخلی و سرنوشت آن بر حسب نیازمندیهای جامعه بین المللی و منافع حیاتی آن ماموریت اساسی را در برابر نیروهای سیاسی و مردم افغانستان قرار میدهد.

به باور نگارنده سوال مهمتر این است که چرا آنانی که از تشدید انارشی نرم به خشن پس از 2014 نگران اند برنیروهای بین المللی اتکا مینمایند؟ نیروهای باشعور و مبتکر ملی دوسال فرصت را برای تشکیل وبسیج نیروها و ایجاد بدیلهای ملی در پیشرو دارند. ایلیتهای حاکم بر وضع یک نگرانی عمده دارند- از دست دادن مواضع کنونی قدرت- در حالیکه دیگران یعنی اکثریت با بیشتر از یک نگرانی دست و پا میزنند . برای آنان تاریخ در هرصورت آن تکرار خواهد شد، مگر اینکه نفسهای خود را برای تغییر در وضعیت تغییر دهند. این تنها راهیست که آنها برای جلوگیری از تکرار تاریخ در پیشرو دارند. برای ایلیتها نیز تاریخ تکرار خواهد شد، مگر جایگاه ایلیتها بحیث اقلیت حاکم و مردم بحیث اکثریت محکوم در آن تکرار، تکرار مکرر خواهد بود.

نگارنده: دکتراندس م. نبی هیکل
ملالی پیوند

بیش از 150 شاگرد یک مکتب دخترانه در ولسوالی رستاق ولایت تخار مسموم شدند.
مصطفی رسولی سرپرست سخنگوی والی تخار گفت : این حادثه در لیسه ی نسوان مرکزی این ولسوالی به وقوع پیوست و شاگردان مسموم شده به شفاخانه ی ولایتی و شفاخانه ی ولسوالی انتقال داده شده و تحت مراقبت های جدی قرار دارند.
به گزارش تمدن، محمد حسین والسوال روستا نیز گفت که این شاگردان بعد از نوشیدن اب اشامیدنی مسموم شده اند.
وی گفت اب از طریق یک نهل به زخیره این لیسه امده و تاحالا علت این مسمومیت و نوع مواد استفاده شده در اب مشخص نیست و تحقیقات در مورد اغاز شده است.
وزارت معارف نیز گفته است که در مورد علت وقوع حادثه تحقیق میکند.
در گذشته نیز چندین بار گزارش هایی در مورد مسمومیت دانش اموزان دختر در ولایات مختلف از جمله غزنی و کاپیسا منتشر شده است.

هیات رهبری گروه طالبان یک تعداد از فرماندهان ارشد این گروه را به اتهام دریافت پول از حکومت افغانستان دستگیر کرده است.

گفته میشود که این فرماندهان طالبان برای تامین مسئولیت کاروان های اکمالاتی ناتو از حکومت افغانستان پول دریافت کرده بودند.

برخی از مقامات طالبان گفته اند که این موضوع مسئول رهبری طالبان را تکان داده و این نگرانی را به وجود اورده که فساد گسترده موجود در حکومت افغانستان به صفوف انها نیز رخنه کرده است.

به گفته ی اگاهان، فرماندهان دستگیر شده توسط طالبان این پول را در بدل گفتگو با شورای عالی صلح پذیرفته اند.

>><<  پست ويژه هفته  >><<

مجله آمریکایی تایم پایان هر سال میلادی چهره شاخص و تأثیر گذار در عرصه بین المللی را معرفی می کند.

بر روی جلد این مجله و در زیر عنوان چهره سال 2011 میلادی تصویر و عنوان "معترض" (Protester) درج شده است.

بیداری اسلامی در کشورهای عربی، اعتراضات مردمی در یونان و پس از آن شکل گیری جنبش ضد وال استریت (و نظام سرمایه داری) در آمریکا و اروپا باعث انتخاب "معترضان" بعنوان چهره برتر سال 2011 میلادی شده است.

دیگر نامزدهای دریافت عنوان چهره برتر سال 2011، استیو جابز، مدیر عامل اپل، آنگلا مرکل، صدر اعظم آلمان، نیکلا سارکوزی، رئیس جمهور فرانسه، گروه هکری آنونیموس، جنبش تسخیر وال استریت و جنبش 99 درصدی ها بودند که هیچ کدام موفق نشدند این عنوان را به دست آورند.

 >>> نظر بدهيد <<<

برخیها سر من قهر می شوند، وقتی می گویم طالب برادر ماست. ولی من این خطاب برادر را ترک نمی کنم. هرچند اعتراض هم شود... پس طالب، برادر! از این اقدامی که به نام تو شد، چه فایده ای به اسلام و مسلمین رساندی؟

حامد کرزی، رییس جمهور افغانستان روز سه شنبه از فعالیت نیروهای امنیتی کشورش برای دفع حملات اخیر طالبان در کابل و سه ولایت دیگر قدردانی کرد اما در عین حال افزود که با وجود انتقادها، «طالبان را برادر» می خواند.

حامد کرزی که در سمیناری به مناسبت یکصد و پنجاه و هفتمین سالروز تولد محمود طرزی سخن می گفت: تاکید کرد که افغانستان به سمت پیشرفت در حرکت است. محمود طرزی در سال 1911 نخستین روزنامه افغانستان (سراج الاخبار) را تاسیس کرد.

رئیس جمهور در این سخنرانی از جانفشانی نیروهای امنیتی کشورش برای دفع حملات اخیر طالبان قدردانی کرد و گفت: جوانان افغانستان نشان دادند که از خاک خود دفاع می کنند. او با اشاره به معاش ناچیزی که یک مامور پولیس افغانستان می گیرد، گفت:«جوانی که با 12 هزار افغانی معاش جان خود را فدا می کند، او در واقع انتحار می کند و از خاک خود دفاع می کند.

این در حالی است که حملات اخیر طالبان بر کابل و سه ولایت دیگر، بر انتقادها از حکومت وی افزوده است.

برخی از نمایندگان پارلمان افغانستان گفته اند که در مصالحه با طالبان باید تجدید نظر شود. همچنین برخی منتقدین حامد کرزی می گویند که او با وجود حملات سازمان یافته طالبان، حتی از محکوم کردن علنی این گروه خودداری می کند.

حامد کرزی، رئیس جمهور در این سخنرانی اش به این انتقادها نیز واکنش نشان داد و گفت: برخی ها در دولت افغانستان و در مطبوعات سر من قهر می شوند، وقتی می گویم طالب برادر ماست. ولی من این خطاب برادر را ترک نمی کنم. هرچند اعتراض هم شود... پس طالب، برادر! از این اقدامی که به نام تو شد، اگر تو کردی یا نکردی، چه فایده ای به اسلام و مسلمین رساندی؟

گروه طالبان مسئولیت حملات سازمان یافته و همزمان روز یک شنبه بر اهدافی در کابل و سه ولایت دیگر افغانستان را به عهده گرفته است. این گروه گفته است که این حملات، شروع «تهاجم بهاری» آنها می باشد.

حامد کرزی از طالبان انتقاد کرد که برای افغانستان و آزادی این کشور کار نکرده اند، بلکه برای پیدا کردن بهانه برای خارجی ها فعالیت کرده اند تا آنها در این کشور بمانند.

رئیس جمهور گفت که گفتگوی حکومتش با ایالات متحده امریکا در مورد قرارداد مشارکت استراتژیک ادامه دارد و او می خواهد تا دو سال دیگر نیروهای خارجی از افغانستان خارج شوند تا از مصارفی که آنها متقبل می شوند، کاسته شود.

وی همچنین اظهار داشت: اگر کشورهای خارجی بخش کوچکی از بودجه ای را که در افغانستان مصرف می کنند، در اختیار دولت افغانستان قرار دهند، مشکل افغانستان حل می شود.

او افزود: اکنون آمریکا در افغانستان نمی دانم سالانه یکصد میلیارد یا یک و نیم صد میلیارد دالر مصرف می کند. ما می خواهیم که امریکا این قدر مصرف نکند، از این پول به افغانستان فقط چهار، پنج میلیارد دالر سالانه بدهد، کار ما خوب پیش می رود.

حامد کرزی، رئیس جمهور افزود که گفتگوهای افغانستان و ایالات متحده امریکا در مورد جزییات سند استراتژیک و ذکر مشخص ارقام است. به عنوان نمونه، او در مورد تعهد مالی ایالات متحده امریکا با افغانستان گفت: در این شکی نیست که امریکایی ها پول می دهند اما می گویند که در قرارداد مبلغش را نمی نویسند. ما می گوییم: پول کم بدهید اما در قرارداد مبلغ را ذکر کنید.

به گفته آقای کرزی، مقام های آمریکایی می گویند: در سند استراتژیک می نویسند که کمک زیادی به افغانستان می کنند اما نمی خواهند مبلغ مشخصی را ذکر کنند. از ایالات متحده امریکا می خواهیم که کمک سالانه حداقل دو میلیارد دالری به افغانستان را در سند همکاری های استراتژیک مشخص کند.

پایگاه خبری سینت به تازگی خبری منتشر کرده است که به سناریوی فیلم های هندی شباهت بسیاری دارد و عجیب نیست که در هند هم اتفاق افتاده است. پسری که سال ها قبل از خانواده اش جدا شده بود به کمک گوگل ارث موفق شد، مادرش را پیدا کند.

سارو بریرلی، مردی هندی است که در سال 1986 هنگامی که پنج سال بیشتر نداشت با همراهی برادرش در قطار مشغول سفر بود که به خواب رفت و وقتی بعد از 14 ساعت بیدار شد خود را در حومه شهر کلکته یافت. او نام شهر زادگاهش و نشانی آن را نمی دانست و پس از آن زندگی در یتیم خانه را آغاز کرد تا زمانی که زوجی استرالیایی او را به فرزندی پذیرفتند.

چندی قبل ساروی 31 ساله تصمیم گرفت که خانواده گم شده اش را پیدا کند، به همین دلیل به سراغ گوگل ارث رفت. او با پیداکردن سرعت متوسط قطارهای هندی و ساعاتی که در قطار گذرانده بوده حساب کرد که منطقه محل سکونتش چقدر با کلکته فاصله داشته است. سارو سپس شروع به جست و جوی تصاویر آشنای کودکی اش در شعاعی که پیدا کرده بود کرد و آنها را با تصاویری که در گوگل ارث وجود داشت، مقایسه کرد.

آبشاری که در شهر خاندوای هند در جریان بود کلید یافتن شهر محل زندگی اش شد و سارو به آن شهر سفر کرد البته خانه کودکی که او به خاطر داشت خالی از سکنه بود ولی او توانست به کمک ساکنین منطقه مادرش را پیدا کند. همان طور که از بقیه داستان برمی آید، مادر و پسر بعد از دو دهه و نیم یکدیگر را یافتند و این اتفاق را مدیون گوگل ارث هستند.

ستاره شناسان اروپايي و آمريكايي مدعي يك معيار جديد براي كشف اولين كهكشان‌هاي جهان شده‌اند.

تيمي از محققان آمريكايي و اروپايي با بهره‌گيري از يك لنز زوم كيهاني كه در آن گرانش يك جرم بزرگ به بزرگنمايي نور اجسام در پيش‌زمينه دور مي‌پردازند، موفق به شناسايي يك كهكشاني بسيار دورافتاده موسوم به MACS1149-JD1 شده‌اند كه نور آن 490 ميليون سال پس از انفجار بزرگ تابيده شده است.

اين زماني است كه جهان تنها 3.6 درصد از عمر كنوني خود را دارا بوده است.

ستاره‌شناسان پيش از اين موفق به شناسايي شواهدي از چند كهكشان دورافتاده و جوان شده بودند، اما اين جسم جديد بدليل اطمينان موجود در سنجشهاي «تبديل به سرخ» كه یک جانشین برای فاصله بوده، بسيار جالب توجه است.

بر اساس تصاويري كه در رنگها يا باندهاي طول موج مختلف با استفاده از تلسكوپهاي هابل و اسپيتزر ثبت شده، اين سنجش يكي از دقيق‌ترين برآوردهاي انجام شده تاكنون براي يك كهكشان كانديد از جهان اوليه است.

از آنجايي كه بدليل تاثير عدسی گرانشی خوشه كهكشاني MACS1149 ميان اين كهكشان دورافتاده و زمين، MACS1149-JD1 از درخشش 15 برابر برخوردار بوده ، از اين رو تلسكوپ جيمز وب براحتي خواهد توانست به مطالعه جزئيات دقيق آن بپردازد.

افزايش درخشندگي اين كهكشان همچنين به دانشمندان اجازه داده تا به برآورد چند ويژگي كليدي تيم كهكشان بظاهر جوان بپردازند. محاسبات اين تيم نشان داده كه سن اين جسم كمتر از 200 ميليون سال بوده و جرم ستاره‌هاي تشكيل دهنده آن تنها يك درصد كهكشان راه شيري را تشكيل مي‌دهد.

به دليل طبيعت انبساط كيهاني، نور منتشر شده از كهكشانهاي دور به طول موجهاي طولاني تر يا قرمزتر از نور اجسام نزديكتر تبديل مي‌شوند.

طبق برآورد اين دانشمندان، MACS1149 از تبديل به سرخ 9.6 برخوردار بوده كه آنرا در رديف كهكشانهاي ديگر كانديد به عنوان دورافتاده‌ترين كهكشان قرار مي‌دهد.

پايگاه خبري آي تي پروپورتال؛ اين سازمانهاي سايت هاي خود با پيشوند WWW را هك شده اعلام كرده و از كاربران خواسته اند از http:// استفاده كنند.

هكرها كه روز گذشته نيز به مدت يك ساعت و نيم سايت سيا را دچار اخلال كرده بود، خود را "عدالت خواهان ايالات متحده" ناميده اند.

اين حملات به سايت رسمي ناسا نيز انجام شده بود و پيامي بر روي آن عنوان مي كند كه همگان از اطلاعات محرمانه دولتي رايگان استفاده كنيد.

هكرها تهديد كرده اند كه در روزهاي آينده ساير وب سايت هاي دولتي آمريكا و انگليس هك شده و اطلاعات آنها در اختيار همه قرار مي گيرد.

گفتني است؛ روز گذشته حملاتي نيز به يكي ديگر از سازمانهاي اطلاعاتي جاسوسي انگليس (GCHQ) انجام شده كه موفقيت آميز نبوده و اخلالي موقتي ايجاد كرده است.

پایگاه خبری تحلیلی "پریزن پلنت" نوشت: هر ۸۰ دقیقه یک کهنه سرباز آمریکایی در این کشور خودکشی می‌کند و هرساله بیش از ۶۵۰۰ کهنه سرباز به دست خود، به زندگیشان خاتمه می‌دهند.

به نوشته این پایگاه تحلیلی، تعداد کهنه‌سربازانی که درسال در آمریکا خودکشی می‌کنند از مجموع تلفات آمریکا در عراق و افغانستان بیشتر است.

این گزارش در ادامه به نقل صحبت‌های مادر یکی از کهنه سربازان خودکشی کرده می‌پردازد. وی با اشاره به خودکشی فرزندش می‌گوید: پسرم در سن ۲۲ سالگی پس از حوادث ۱۱ سپتامبر به ارتش پیوست. پس از بازگشت وی از جنگ مانند جسدی تهی از روح شده بود و به مصرف مواد مخدر و الکل بسیار روی آورده بود. به گفته این مادر آمریکایی، پسرش از همان نوع سلاحی که در عراق داشت تهیه کرده بود و شب‌ها با سلاح خود می‌خوابید و در پاسخ به مادرش می‌گفت که من برای راحت خوابیدن به این سلاح نیاز دارم.

پریزن پلنت در پایان می‌افزاید: باید سرگذشت نظامیان آمریکایی از این دست که کم نیستند، ذکر و تکرار شود. یک میلیون کهنه سرباز آمریکایی طی ۵ سال آینده وارد جامعه آمریکا می‌شوند که بسیاری از آن‌ها با ترس‌های ناشی از عوارض جنگ دست به گریبان هستند و بسیاری دیگر نیز از تصمیم خود برای خودکشی می‌گویند

۱۲۰۰ اسير فلسطيني امروز به طور علني اعتصاب غذاي خود را اعلام كردند و مراسمي براي حمايت و همراهي با اين اسرا در شهر رام‌الله در كرانه باختري با حضور جمع كثيري از فلسطينيان برگزار شد.

به گزارش شبكه "فلسطين اليوم"،احمد بحر، معاون رئيس شوراي قانونگذاري فلسطين در سخناني در اين مراسم عنوان داشت: امروز آغاز انتفاضه سوم است تا زماني كه اسيرانمان از زندان‌هاي اسرائيل آزاد شوند.

وي از ملت فلسطين و ديگر ملت‌هاي اسلامي و عربي خواست تا زماني كه همه اسرا از زندانهاي رژيم صهيونيستي آزاد نشده‌اند از پا ننشينند.

وي خطاب به اسراي فلسطيني گفت: شما از خود دفاع نمي‌كنيد بلكه از شرافت ملت فلسطين حمايت مي‌كنيد و مطمئن باشيد كه در اين ميدان تنها نيستيد.

از سوي ديگر "حلمي الاعرج" مسئول مركز آزادي‌هاي عمومي فلسطين اعلام كرد كه زندانيان در بند زندان‌هاي رژيم صهيونيستي كه اعتصاب غذا كرده‌اند تا رسيدن به خواسته‌هايشان از پا نخواهند نشست و براي اين منظور امور خود را سازماندهي كردند.

وي اعلام كرد كه اين زندانيان كميته رهبري تشكيل داده‌اند كه از تمامي گروه‌هاي فلسطيني در اين كميته نمايندگاني حضور دارند و اسرا قسم خورده‌اند تا رسيدن به خواسته‌هايشان به اعتصاب غذاي خود ادامه دهند.

وي همچنين اعلام كرد كه كميته مذكور وظيفه دارد تا اعتصاب غذا را در زندان‌هاي رژيم صهيونيستي اداره كند تا اختلافي ميان گروه‌هاي فلسطيني اعتصاب كننده پيش نيايد.