ريگســـــــار

وزارت مخابرات و تکنولوژی معلوماتی امسال با شعار دسترسی زنان به اینترنت و اینترنت در خدمت زنان از روز جهانی ارتباطات در کابل بزرگداشت کرده است.

مسوولان این وزارت دسترسی مردم به خدمات اینترنتی و بلند رفتن کیفیت خدمات اینترنتی و کاهش قیمت اینترنت را از دستاوردهای این وزارت عنوان کرده اند.

17 می برابر با 28 ثور 1391 خورشیدی از سوی سازمان ملل متحد به عنوان روز جهانی ارتباطات نامگذاری شده است.

به گزارش نور ، مسوولان در وزارت مخابرات و تکنولوژی معلوماتی کشور هدف بزرگداشت از روز جهانی ارتباطات را آگاهی دادن و بلند بردن میزان معلومات در استفاده از اینترنت و سایر تکنولوژی های معلوماتی و تاثیر آن بر رشد اقتصاد جوامع بشری عنوان کردند.

بریلیای حسام معین تکنیکی وزارت مخابرات که در مراسم بزرگداشت از روز جهانی ارتباطات صحبت می کرد، بلند بردن کیفیت خدمات اینترنتی، کاهش هزینه ها، افزایش ساحه ی پوشش خدمات مخابراتی و افزایش 2 میلیون مشترک در سراسر کشور را از دستاوردهای وزارت مخابرات و تکنولوژی معلوماتی در یک سال اخیر .

با این حال صاحب خان زوی کمیسیون مواصلات و مخابرات پارلمان که در این مراسم صحبت می کرد، گفت در حال حاضر 86 درصد مردم به خدمات تلفنی دسترسی دارند و از سال 2013 میلادی به این سو افغانستان در بخش خدمات تلفنی پیشرفت قابل ملاحظه ای داشته است.

در این حال معین اشتراکی وزارت اطلاعات و فرهنگ با قدردانی از کارکردهای وزارت مخابرات در راستای فراهم نمودن خدمات تلفنی و اینترنت دلیل عدم پیشرفت کشور را عدم رشد بخش تکنولوژی معلوماتی دانست.

گفتنی است مقام های وزارت مخابرات و تکنولوژی معلوماتی فراهم نمودن زمینه ی کار و توسعه ی ارتباطات را از دستاوردهای دیگر این وزارت می داند.

اگر انگشتانتان می‌توانستند نیروی مغناطیسی را احساس کنند، چیزی به زندگی‌تان اضافه می‌شد یا دردسر از در و دیوار می‌بارید؟ مردی که زیر پوست انگشتانش آهنربا کاشته است، می‌تواند شما را در این تجربه شریک کند.

احتمالا در مورد کاشت دندان، ‌اعضای مصنوعی و .... تا به حال بسیار شنیده‌اید. در مورد این که یک نفر زیر پوست انگشتانش آهنربا کاشته باشد چه‌طور؟

پاپ‌ساینس گزارش جالبی در مورد یک مهندس الکترونیک 24 ساله منتشر کرده که زیر پوست خود آهنربا گذاشته است. شاید در نظر اول،‌ داستان کمی عجیب برسد و حتی شک‌برانگیز باشد. اما به نظر می‌رسد که وی واقعا چنین جراحی‌ای را انجام داده و حالا به اصطلاح نوعی حس ششم دارد، ‌حسی که بقیه ما به هر حال نداریم، ‌حسی که به او این امکان را می‌دهد که با دستش، وجود میدان مغناطیسی در اشیای مختلف را احساس کند. به نظر می‌رسد افراد دیگری هم دوست دارند چنین حسی داشته باشند و برای چنین جراحی اظهار علاقه کرده‌اند.
Elgevillawngnome نام کاربری جوانی است که زیر دو انگشت شست و حلقه دست چپش، آهنربا کاشته است. به گفته خودش، او به این دلیل این دو انگشت
را انتخاب کرده که به اندازه کافی از هم دور هستند و در کارهای روزمره او تداخل و مزاحمتی ایجاد نمی‌کنند. این آهنرباها با عمل جراحی درون لایه‌ای از چربی درست زیر پوست کار گذاشته شده‌اند.

البته این آهنرباها زیاد قوی نیستند و در واقع بسیار کوچکند به طوری که باعث می‌شوند فقط اجسامی به کوچکی یک گیره کاغذ به انگشتان وی بچسبند. همچنین وقتی او از رایانه همراهش استفاده می‌کند،‌ باعث پریدن اطلاعات از روی هارد دستگاه نمی‌شوند. یا وقتی که کارت‌های مغناطیسی خود، مثلا کارت اعتباری بانک را در دست می‌گیرد،‌ آن‌ها را نمی‌سوزانند. خودش در این‌باره می‌گوید: «احساسی که هنگام نزدیک شدن به یک میدان مغناطیسی پیدا می‌کنم، از میدانی به میدان دیگر تغیر می‌کند. میدان‌های متناوب باعث می‌شوند که مغناطیس‌های درون انگشتم بلزند. حسش مثل وقتی است که روی آرنج تکیه می‌زنیم و انگشت‌ها مور مور می‌شوند، مثل خواب رفتن دست. به هر حال این احساس در فرکانس‌ها یا شدت‌های مختلف تغییر می‌کند. میدان‌های مغناطیسی مستقیم و ثابت، فقط کمی احساس کشش در انگشتم ایجاد می‌کنند».

در ادامه مطلب می‌توانید برخی از سوال‌های جالبی را که در همان بخش از وی پرسیده شده به همراه پاسخ‌های او بخوانید.

چرا چنین کاری کردی؟
«این کار را کردم چون به من یک حس ششم می‌داد. حالا من می‌توانم میدان‌هایی را احساس کنم که قبلا از وجود آن‌ها خبر هم نداشتم. مهم‌ترین دلیل من برای این کار البته به حرفه‌ام برمی‌گردد. وقتی قرار باشد با مشکلی در نیرو یا موتوری که درست کار نمی‌کند طرف باشم، با داشتن این مغناطیس‌ها توانایی خاصی برای به نوعی دیدن میدان‌های مغناطیسی خواهم داشت، که پیش از این نداشتم و بسیار به کارم می‌آید.»


وقتی اجسام فلزی را برمی‌دارید چه اتفاقی می‌افتد؟
«من نمی‌توانم با مغناطیس‌هایی که زیر پوست انگشتانم دارم،‌ اجسام آهنی بزرگ‌تر از یک گیره کاغذ را بلند کنم. اما وقتی یک آهنربای دیگر در دست دیگرم می‌گیرم ... آن وقت اوضاع جالب می‌شود. در مورد سایر مغناطیس‌های ساخته شده از مواد خاکی کمیاب هم، فقط احساس می‌کنم با چسب به انگشتانم چسبانده شده‌اند. البته نگه داشتن آن‌ها در دستم برای مدت طولانی خطرناک است، ‌چون مانع از جریان خون در پوست انگشتانم می‌شوند و ممکن است پوست در آن منطقه بمیرد و در آن صورت، مغناطیس‌های عزیزم را پس خواهد زد.»


آیا موقع رد شدن از بخش امنیت فرودگاه هیچ مشکلی ندارید؟
«طی چند ماه گذشته که در سفرهایم با مشکلی مواجه نشده‌ام. با این حال در مورد عکس‌برداری ام.آر.آی نگرانم.»


آیا بدن شما آن‌ها را پس نمی‌زند؟
«همیشه چنین امکانی وجود دارد. آن چه در بدن من کاشته شده با پاریلین پوشانده شده که یک پوشش خنثی از نظر زیست‌شناختی و نیز ضد زنگ است. این همان ماده‌ای است که دستگاه تنظیم ضربان قلب را با آن می‌پوشانند. من واقعا امیدوارم که چنین اتفاقی نیافتد. اما با هرگونه تغییر بدنی،‌ احتمال پس زده شدن آن‌ها توسط بدن من وجود خواهد داشت».


آیا حالا احساسی شبیه به مگنتو در فیلم ایکس‌من (X-men) دارید؟
«من زیاد به اسم مگنتو خوانده می‌شوم و این واقعا جالب است. متاسفانه آن‌ها به اندازه‌ای قوی نیستند که باعث تصادف خودروها یا بیرون کشیدن آهن از درون خون بشوند».

از قدیم گفته اند « عقل سالم در بدن سالم » است. در این جمله منظور از عقل همان روان ، و روحیه سالم و سرحال داشتن و پر انرژی بودن است.

 آلودگی هوا  همان طور که بر روی تنفس ( اکسیژن رسانی) و جریان خون، قلب، مغز و ... اثر می گذارد، روان انسان را نیز درگیر می کند. در این زمینه تحقیقاتی نیز به عمل آمده که نتایج آن را در برخی از روزنامه ها و مجلات تحت عنوان « افسردگی همه گیر» مطالعه کرده ایم. انسان موجودی طبیعت گراست و می تواند با محیط، مبادله انرژی داشته باشد؛ بنابراین هر قدر محیط سالم تر، زیباتر و آرام تر باشد این تبادل به نحو مفیدتری صورت خواهد گرفت.

رنگ سبز، رنگ بودن، گرمی، آرامش، مهربانی و دعوت کننده است. رنگی که خداوند با طیف بسیار گسترده ای آن را در جای جای طبیعت گسترده است و این گستره زیبایی، پیام آور آرامش و سلامتی است. افسوس که ماشینیزم، بهره وری انسان را از این نعمت محدود ساخته است. اما با این محدودیت و آلودگی رو به افزایش چه باید کرد؟ آیا گل ها و گیاهان آپارتمانی می توانند جایگزینی مناسبی برای این نعمت باشند؟ و ما انسان ها چگونه می توانیم از وجود این گیاهان برای تقویت روح و روان خود استفاده کنیم؟

« در آپارتمان های امروزی به علت نبود نور و انرژی کافی، گیاهان دست ساز و بی جان جای گیاهان طبیعی را گرفته اند که نه آب می خواهد، نه کود و نور؛ و به راحتی قابل شستشو است. برقراری ارتباط با چنین وسایل بی جان به مراتب سخت تر از جانداران سبز و با نشاط است. لطافت و سرزندگی یک گیاه زنده و جاندار به راحتی می تواند ما را به سوی خود دعوت کند و اگر ما راه های کسب انرژی را بیاموزیم و بتوانیم با دنیای درون خود ارتباط برقرار کنیم، به راحتی پاسخگوی این دعوت خواهیم بود. ما می توانیم با گیاهان صحبت کنیم، درددل کنیم و به زبان دیگر همنشینی داشته باشیم. وقتی در فضای کوچک آپارتمان خود پنجره را به هوای چند گلدان باز می کنیم، خودمان هم کمی هوای تازه استنشاق می کنیم ( البته اگر مه و دود نباشد).

ریزش برگ های کهنه و قدیمی و رویش مجدد برگ های نو الگویی است برای بازسازی، تلاش و سازندگی ما که همنشین این موجودات با طراوت و سرشار از زندگی هستیم. اگر گلدانی در منزل دارید حتماً این کلمات برایتان معنادارتر خواهد بود زیرا مأنوس شدن با این مخلوقات زیبای بی کلام، بسیار لذت بخش خواهد بود. به طوری که اگر آفتی به خاک یا برگ های گیاهتان بیفتد ناراحت می شوید و درصدد رفع آن برمی آیید، به مغازه های مختلف سر می زنید تا چاره ای بیابید و وقتی که گل و گیاهتان را مجدداً سرحال می بینید، گویی دوباره انرژی گرفته اید و خوشحال می شوید. این همان احساسی است که مزرعه داران، کشاورزان و کسانی که در دل طبیعت زندگی می کنند، بارها و بارها تجربه کرده اند؛ ولی با مقیاسی کوچک تر و شهری. وقتی نمی توانیم گلستان داشته باشیم، چرا خود را از گل محروم نماییم؟

با کمک تکنیک های گوناگون، با چگونگی ارتباط با دنیای درون خود – که هنوز متداول نشده– آشنا شوید تا نیازهای ناشناخته درون خود را ملموس، و از سطح ناهوشیار به سطح هوشیار خود منتقل سازید. در این صورت است که می توانید با دنیای گیاهان رابطه برقرار کنید. زیرا آن هنگام است که زبان سکوت را فرا گرفته اید.

با چشم دل ببینید و با گوش جان بشنوید. به خصوص برای افرادی که تنها زندگی می کنند، نگهداری گیاه در چهار دیواری خانه بدون حیاط بسیار مفید خواهد بود. مونس و همدمی که آزار رسان نیست. آسیب ها و زخم های عاطفی و روانی را نه تنها نمک پاش نیست بلکه مرهمی بی دردسر است. انرژی دهنده ای که توقع و انتظارات عصبی ندارد و شما را نمی آزارد. با شما مهربان است و همراه سکوتش دریایی از آرامش را به شما هدیه می کند.

شرایط نگهداری بعضی از گیاهان آپارتمانی

 فیکوس ، بنجامین ، آگلونما ، دراسنا، دیفن باخیا ، اسپاتی فیلم، تپوس، برگ انجیری ، فیلودندرون ، گوش گرگی یا سینگونیوم، سانسوریا و فیکوس الاستیکا ( فیلتوس) نام چند گیاه آپارتمانی است.

فیکوس بنجامین

آگلونما گیاهی بوته ای است. بهترین شرایط نوری برای این گیاه، پشت پنجره های شمالی و مکان های کم نور است. برای تأمین رطوبت نسبیِ، این گیاه در تابستان باید هر روز اسپری آب شود و در زمستان هر دو روز یک بار. اما دراسنا که شامل دراسنای بلالی سبز، در اسنای بلالی ابلق، دراسنای پرچمی و دراسنای قرمز است، باید پشت پنجره های جنوبی گذاشته شود تا از نور غیرمستقیم استفاده کند. این گیاه باید در تابستان هفته ای دو بار آبیاری شود. اما فاصله بین دو آبیاری با توجه به شرایط دمایی باید به گونه ای تنظیم شود که سطح خاک گلدان خشک باشد.

دیفن باخیا یا سُم برگ از نظر شرایط نوری همانند دراسنا است، اما آبیاری آن در تابستان هر چهار روز یک بار و در زمستان هر ده روز یک بار کفایت می کند و رطوبت نسبی این گیاه در تابستان باید یک روز در میان از طریق اسپری روی برگ ها تأمین شود.

پتوس یکی دیگر از گیاهان آپارتمانی است که شامل دو نوع سبز و ابلق است. این گیاه به نور حساسیت زیادی نشان می دهد و حتی در محیط هایی با نور کم می تواند به رشد خود ادامه دهد. آبیاری پتوس در تابستان هفته ای دوبار و در زمستان هر ده روز یک بار کفایت می کند اما به جهت حفظ طراوات و شادابی برگ ها باید هر روز اسپری آب کم املاح انجام شود.

اما نگهداری گیاهان آپارتمانی، مشکلاتی را هم با خود به همراه دارد. دو مشکل عمده ای که اکثر گیاهان آپارتمانی در تهران با آن مواجه هستند یکی وجود توده های متحرک سفید رنگ با پوشش آردی به نام شپشک آردآلود است. این حشره از شیره پرورده گیاه تغذیه کرده و باعث افت گیاه می شود. شیوه مبارزه با این حشره، استفاده از سموم تماسی مانند مالاتیوم، دیازنیون، گوزاتیون به صورت وتاول(پودر) به نسبت به یک قاشق مرباخوری ( دو سی سی در یک لیتر آب به اضافه پنج تا شش قطره مایع ظرفشویی ) است که باید روی سطح برگ ها و پشت آنها اسپری شود و در صورتی که مؤثر واقع نشود باید دو هفته بعد تکرار شود. اما نکته ای که باید به آن توجه کرد این است که با عنایت به این که این حشرات از شیره گیاهی تغذیه می کنند، می توان از سموم سیستمیک نیز جهت مبارزه استفاده کرد.

دومین مشکل، وجود کرم خاکی یا خرخاکی داخل خاک گلدان هاست که این امر با توجه به وجود این گیاهان در داخل آپارتمان باعث کثیفی محل سکونت و بد منظر شدن اطراف گیاه می شود. روش مبارزه با این مشکل استفاده از سموم سوین یا لیندین ( وتاول پودری) به نسبت یک قاشق مرباخوری در یک لیتر آب است. این آب باید به عنوان آب آبیاری روی سطح خاک استفاده شود.

بدون تردید رعایت نکات علمی برای نگهداری از گیاهان آپارتمانی و فراهم کردن شرایط مناسب زیستی برای این گیاهان، تأثیر به سزایی در رشد، پرورش، سبزی و طراوت آنها دارد، اما نباید این نکته را فراموش کرد که گیاهان همانند ما انسان ها دارای احساسات و عواطف هستند و احساس ما را نسبت به خودشان به خوبی درک می کنند. اگر ما یاد بگیریم که جمله های تأکیدی مثبت را برای خود نهادینه کنیم ، بهتر می توانیم این نعمت های الهی را باور کرده، با آنها ارتباط برقرار کنیم و بهره وری مثبت داشته باشیم.

بیایید احساسات خود را به آزمون بگذاریم، امتحان کنیم و نتیجه اش را ببینیم. به طبیعت روی آوریم. اگر نمی توانیم باغ و باغچه داشته باشیم، سبزی هر چند کوچک را در گلدان های گلی به خانه هایمان دعوت کنیم. به امید روزی که لطافت این سبزی روح و روان ما را فراگیرد.

تعدادی از افسران زن اردوی ملی پس از مراسم فارغ التحصیلی از دانشگاه نظامی کابل با خانواده های خود دیدار کردند

بی‌اعتنایی به اخلاقیات که از گذشته نیز در بین سیاست‌مداران فرانسوی رواج داشته است، این‌بار جنبه‌ای آشکار و رسمی به خود گرفته و کسی بانوی اول فرانسه می‌شود که با رئیس‌جمهور این کشور نسبت رسمی ندارد.

فرانسوا اولاند روز گذشته در حالی سکان الیزه را به‌دست گرفت که برای اولین بار در تاریخ جمهوری پنجم فرانسه، بانویی وی را به عنوان رئیس‌جمهور همراهی می‌کرد که قانونا نسبتی با وی ندارد!

"والری تریرویلر" (Valerie Trierweiler)، روزنامه‌نگار 47 ساله‌ای که روز گذشته هنگام بدرقه سارکوزی از کاخ الیزه، اولاند را همراهی می‌کرد، تاکنون دو بار ازدواج کرده که هر دو ازدواجش به طلاق انجامیده و از این دو ازدواج صاحب سه فرزند است. فرانسوا اولاند نه همسر رسمی وی محسوب می‌شود و نه پدر فرزندانش.

تریرویلر بر این باور است که این موضوع که بانوی اول فرانسه همسر رئیس‌جمهور نبوده و در واقع تنها هم‌خانه وی باشد، مشکلی ایجاد نکرده و تنها زمانی که وی و اولاند بخواهند با پاپ دیدار داشته باشند، قدری دردسرساز است. این مطلب را روزنامه آمریکایی هافینگتون‌پست انعکاس داده است.
این روزنامه آمریکایی ادعا کرده است که دربین سوسیالیست‌ها ارتباط با یک زن در عین ازدواج نکردن با او، چندان مهم نیست و این افراد همواره از خود سوال می‌کنند که اصلا چرا باید ازدواج کنند؟ بنابراین، نهاد ازدواج [خانواده]، برای سوسیالیست‌ها چندان اهمیتی ندارد.

البته داشتن روابط خارج از چارچوب خانواده در بین روسای جمهور سابق فرانسه نیز بی‌سابقه نبوده، از جمله فرانسوا میتران که او هم یک سوسیالیست بود، روابط بیرون از خانواده داشت. شخص سارکوزی نیز با ازدواج با یک مانکن به‌نام کارلا برونی، جنجال‌های زیادی آفرید و کار را به آنجا رساند که به نوشته بی‌بی‌سی، مشکلات فرهنگی، علت اصلی کنار گذاشته شدنش از قدرت بود.

تریرویلر با افتخار می‌گوید که او "یک زن آزاد" است. فرانسوا اولاند هم حاضر به تایید یا رد اینکه این دو با هم زن و شوهر هستند یا نیستند، نشد و ابراز داشت که زندگی ما به خودمان مربوط است! شاید تا پیش از ریاست جمهوری این ادعا تا حدودی درست بود اما اکنون که اولاند رئیس‌جمهوری فرانسه است، شاید افکار عمومی این کشور به این راحتی از کنار این مساله عبور نکنند.

آن‌گونه که هافینگتون‌پست می‌نویسد، حتی در ایالات متحده نیز این ادبیات در عرصه سیاست عجیب به نظر می‌رسد چرا که رئیس‌جمهور و همسرش در آمریکا نه تنها باید همسر یکدیگر باشند بلکه باید نماد یک زوج موفق تلقی گردند.

از سوی دیگر، آن‌گونه که روزنامه دیلی‌تلگراف می‌نویسد، اکنون اولند و تریرویلر با یک معمای دیگر نیز مواجه‌اند. اگر این دو با هم بخواهند از یک کشور خاورمیانه‌ای نظیرعربستان سعودی دیدار کنند چه خواهد شد؟

به هر حال آن‌گونه که هافینگتون‌پست می‌نویسد، فرانسوی‌ها شاید بخواهند همان‌گونه که سیاست را از کلیسا جدا ساختند، از زندگی شخصی نیز جدا کنند!

به هر حال جمهوری پنجم فرانسه اکنون با پدیده‌ای جدید مواجه شده که اگرچه تا پیش از این در سطح عموم جامعه وجود داشت، اما به الیزه راه نیافته بود. تردیدی نیست که از منظر اخلاق مسیحی، آن‌چه اولاند و تریرویلر به آن افتخار می‌کنند، ناپسند و مذموم است اما روشن است که در فرانسه و بالاخص پس از انقلاب کبیر که جمهوری را در این کشور تاسیس کرد، حساسیت‌های مذهبی رو به کاهش نهاده‌اند.

بنابراین، باید اذعان کرد که جمهوری پنجم فرانسه سرانجام مانیفستی از سقوط اخلاقی و معنوی این کشور طی سال‌های پس از انقلاب کبیر را به نمایش گذارده است.

تلفن گلکسی اس سوم سامسونگ یکی از پر سر و صدا ترین محصولات این شرکت بوده است و هر کدام از امکانات فنی و نرم افزاری آن با دقت توسط کارشناس ها بررسی شده است. یکی از مشخصات فنی مهم این تلفن باطری 2100mAh آن است که نشان از ظرفیت بالای آن دارد اما در کنار آن نباید فراموش کنیم که در این تلفن با یک نمایشگر بزرگ 4.8 اینچی مواجه هستیم که انرژی زیادی مصرف می کند. پردازشگر چهار هسته ای هم یکی از دیگر چیزهایی است که سوال بزرگی به وجود می‌ آورد: باطری این تلفن واقعا چقدر کار می کند؟

سایت GSMArena به بررسی دقیق کارکرد باطری این تلفن پرداخته و در ادامه مطلب می توانید باطری این تلفن را با دیگر محصولات مشهور بازار مقایسه کنید.

ابتدا سراغ کارایی تلفن هنگام صحبت تلفنی روی شبکه 3G می رویم. این تلفن در این وضعیت بسیار خوب عمل کرده و همانطور که در نمودار پایین می بینید شارژ آن برای ۱۰ ساعت و ۲۰ دقیقه مکالمه تلفنی روی شبکه 3G کفایت می کند و در این مورد از بسیاری از محصولات دیگر موجود بهتر عمل کرده است.

اما هنگام صحبت کردن با تلفن، نمایشگر خاموش است. بنابراین سراغ تست بعدی می رویم که در آن میزان کارایی باطری هنگام وب گردی اندازه گیری شده است. در این وضعیت باطری برای شما ۵ ساعت و ۱۷ دقیقه کار می کند که در این مورد تلفن را در میانه جدول قرار می دهد. به طور کلی این میزان کارایی برای یک محصول پرچمدار آنقدرها هم خوب به حساب نمی آید اما بد هم نیست.

در نهایت بررسی شد که هنگام پخش ویدیو اوضاع چطور است. خوشبختانه گلکسی اس سوم سامسونگ در این مورد بسیار خوب عمل می کند و ۱۰ ساعت پخش ویدیو را با آن در اختیار خواهید داشت که در سفر به شما اجازه می دهد با خیال راحت فیلم های مورد علاقه تان را نگاه کنید.

تلفن Samsung I9300 Galaxy S III در حالت انتظار هم بسیار خوب عمل می کند و در نهایت بر طبق تخمین، این تلفن حدود ۴۳ ساعت کارایی باطری دارد. به این معنی که با استفاده معمول از این تلفن شامل صحبت، وبگردی، دیدن ویدیو و… شما هر ۴۳ ساعت یک بار نیاز به شارژ آن خواهید داشت.

پایگاه «گرین پیس» سازمان حمایت از محیط زیست در مقاله‌ای به هزینه‌های سرسام‌آور نظامی در کشورهای توسعه یافته اشاره و تأکید کرد این هزینه‌های نظامی در جهت منافع انسان‌ها صرف نمی‌شود و به حفظ صلح کمکی نمی‌کند. بزرگ‌ترین تاجران تسلیحات نظامی، کشورهایی هستند که هسته اصلی شورای «امنیت» را تشکیل می‌دهند.

* هزینه‌های سرسام‌آور نظامی در سال گذشته

اگر ۱۷۳۸ میلیارد دلار داشتید، چه کار می‌کردید؟ اگر به شما می‌گفتند که باید این پول را صرف امنیت مردم کنید، در چه چیزی سرمایه‌گذاری می‌کردید؟ بر اساس برآورد‌های «سازمان مطالعات صلح جهانی استکهلم» (SIPRI)، در سال گذشته ۱۷۳۸ میلیارد دلار صرف هزینه‌های نظامی در سطح جهان شده است.

* هزینه‌های هنگفت نظامی موجب بهبود شرایط مردم نمی‌شود

ارتش از معدود حوزه‌هایی است که از سوی دولت با کسری بودجه مواجه نمی‌شود. حال باید این سوال را پرسید: آیا با تصویب این بودجه‌ها، جهان ما به مکان امن‌تری تبدیل می‌شود؟ سالانه ۶/۷ میلیون کودک زیر پنج سال اغلب در کشورهای در حال توسعه جان خود را از دست می دهند. والدین این کودکان چگونه می‌توانند در این قدرت رعب‌آور نظامی به دنبال تسلای خاطر باشند؟ ۹۲۵ میلیون نفر از مردم جهان غذای کافی برای خوردن ندارند که از این میان ۹۸ درصد در کشورهای در حال توسعه زندگی می‌کنند. در چنین جهانی آیا تسلیحات نظامی برای ما آسایش خاطر و صلح به ارمغان می‌آورند؟ میلیون‌ها نفر در جهان به سبب تغییرات جوی همچون قحطی، فرسایش ساحلی، سیل‌های کرانه‌ای و اختلال در کشاورزی، بی‌خانمان می‌شوند. آیا ارتش خانه‌های جدیدی در اختیار این افراد می‌گذارد؟

امنیت «واقعی» چیست؟

شاید «جنگ‌طلب‌ها» و حساب‌دارانشان بگویند که این هزینه برای حفظ امنیت ملی و جهانی، هزینه‌ای قابل قبول است؛ اما منظور آنها از امنیت چیست؟ امنیت واقعی به چه معناست؟

* تعریف برنامه توسعه سازمان ملل از «امنیت»

در اعلامیه سال ۱۹۹۴ «برنامه توسعه» سازمان ملل آمده است: «تعریف امنیت انسانی همان کودکی بود که نمرد؛ بیماری‌ای بود که به دیگران سرایت نکرد؛ شغلی بود که از کسی سلب نشد؛ همان تنش قومی بود که منجر به خشونت نشد؛ اختلافی بود که سرکوب نشد. امنیت انسانی با اسلحه تأمین نمی‌شود؛ بلکه با ارزش گذاردن بر جان و شأن انسان‌ها به دست می‌آید.» به نظر من این یعنی تعریفی کامل از امنیت.

* هدف سازمان «صلح سبز»

ما در سازمان محیط‌زیست «صلح سبز» همواره برای رسیدن بشر به امنیت واقعی تلاش کرده‌ایم. اصلی‌ترین هدف سازمان ما نیز تحقق همین امنیت واقعی است. ما معتقدیم به جای این که هزینه‌هایی کلان (و شاید بدتر از آن، نبوغ انسانی) را صرف تسلیحات جنگی کنیم، باید منابع مالی و فکری خود را وقف تحقق امنیت واقعی نماییم.

اتلاف هزینه‌هایی سرسام‌آور به اسم آزادی

ما باید با خطرات بی‌سابقه‌ای مقابله کنیم که منابع حیاتی همچون غذا، آب، انرژی و زمین را تهدید می‌کند. این خطرات هم‌اکنون هم موجب درگیری، جنگ و رنج در جهان می‌شوند. مبالغ هنگفتی در جهان به اسم امنیت دور ریخته می‌شود، در حالی که کشورهای بسیار کمی اولویت‌های درست و به‌جا دارند.

* بزرگ‌ترین تاجران تسلیحات نظامی، اعضای دائم شورای «امنیت» هستند

اما بگذارید به آن کشورهایی بپردازیم که بیش‌ترین هزینه را صرف تسلیحات جنگی می‌کنند. بگذارید به آن‌هایی بپردازیم که مسئول حفظ صلح در سطح جهان هستند. بیایید بنگریم به پنج عضو دائم شورای امنیت: چین، فرانسه، آمریکا، انگلیس و روسیه. نتایج گزارش «سازمان مطالعات صلح جهانی استکهلم» هیچ جای شگفتی ندارد: این کشورها از بزرگ‌ترین تاجران تسلیحات نظامی هستند.

شورای «امنیت ؟»

۵ خریدار اول تسلیحات نظامی همین ۵ کشور هستند. آمریکا با صرف تقریباً نیمی هزینه‌های نظامی در کل جهان، در رأس این فهرست قرار دارد. ۴ کشور دیگر به میزان قابل توجهی عقب مانده‌اند؛ اما اگر همه آنها را با هم در نظر بگیریم این ۵ کشور «انجمن تریلیون دلاری‌های نظامی» را تشکیل می‌دهند.

* در جهان به ازای هر نفر دو گلوله وجود دارد

می‌توان از همان دید کلیشه‌ای فیلم‌های جنگی به این وضعیت نگاه کرد: بالأخره جایی در این دنیا، گلوله‌ای وجود دارد که نام تو را روی آن نوشته‌اند. راستش را بخواهید، بر اساس گزارش «آکسفام» [«کمیته رهایی از گرسنگی آکسفورد»] به ازای هر نفر دو گلوله یا حتی بیش‌تر وجود دارد. همین امسال، به ازای هر فرد در جهان دو گلوله دارد تولید می‌شود.

هزینه‌های بسیار زیادی صرف آمادگی برای جنگ می‌شود، اما برای پیش‌گیری از آن چقدر هزینه می‌شود؟ چه میزان صرف کاهش خطر تغییرات جوی می‌شود؟ این میزان قابل مقایسه با هزینه‌های نظامی و به هیچ وجه کافی نیست.

* وعده تخصیص بودجه به کشورهای در حال توسعه جهت تطبیق با تغییرات جوی

در «کنفرانس جهانی محیط زیست» سال ۲۰۰۹ در «کپنهاگ» سران کشورهای توسعه‌یافته قول دادند در سال‌های ۲۰۱۰ تا ۲۰۱۲ مبلغ ۳۰ میلیارد دلار را به کشورهای در حال توسعه بدهند تا جهت تطبیق با تغییرات جوی و تلاش برای کاهش این تغییرات هزینه شود.

* بودجه تخصیص داده شده به کشورهای در حال توسعه، معادل یک درصد از بودجه نظامی اعضای شورای امنیت است

آن‌ها وعده داده‌اند این مبلغ تا سال ۲۰۲۰ به سالانه ۱۰۰ ملیارد دلار افزایش یابد؛ این مبلغ در نگاه اول زیاد به نظر می‌رسد؛ اما با مقایسه‌ای ساده می‌بینیم ۱۰ میلیارد دلار در سال تنها معادل ۱ درصد از بودجه نظامی پنج عضو دائمی شورای امنیت و ۱۰۰ میلیارد دلار تنها معادل ۱۰ درصد آن است.

آمریکا می‌تواند خود به تنهایی از عهده این پیمان ۱۰۰ میلیارد دلاری برآید و همچنان با اختلاف ۵۰۰ میلیارد دلار از چین نزدیک‌ترین رقیب خود، در هزینه‌های نظامی جلوتر باشد.

مشکلات ناشی از تغییرات جوی، خطر بروز جنگ و درگیری را افزایش می‌دهد و امنیت واقعی را با تهدیدات بی‌سابقه‌ای مواجه می‌کند. برای تأمین امنیت واقعی باید با خطرات محیط زیستی مقابله و برای حفاظت از محیط زیست سرمایه‌گذاری کرد.

میلیون‌ها فرصت شغلی

سرمایه‌گذاری در محافظت از اقیانوس‌ها را در نظر بگیرید. دانشمندان برآورد می‌کنند که حفاظت از ۲۰ تا ۳۰ درصد اقیانوس‌های جهان سالانه بین ۵ تا ۱۹ میلیارد دلار هزینه در بر دارد. در عوض، میلیون‌ها فرصت شغلی ایجاد می‌شود، درآمد حاصل از ماهی‌گیری به میزان ثابت سالیانه ۷۰ تا ۸۰ میلیارد دلار افزایش می‌یابد، و خدمات اکو سیستمی دیگر نیز به ارزش ناخالص ۵/۴ تا ۷/۶ تریلیون دلار انجام می‌شود.

نجات دادن جنگل‌ها چطور؟ اقتصاد جهانی سالانه بین ۲ تا ۵ تریلیون به دلیل جنگل‌زدایی از ضرر می‌کند. برای کاهش ۵۰ درصدی در جنگل زدایی، تنها ۱۵ میلیارد دلار در سال هزینه نیاز است.

هزینه، خلاقیت و نبوغ فوق‌العاده‌ای در جهان خرج آماده‌سازی برای جنگ و درگیری بین کشورها می‌شود؛ تصور کنید اگر همین میزان انرژی، خلاقیت و نبوغ در راه صلح سبز به کار گرفته شود به چه اهدافی می‌توانیم دست پیدا کنیم.

"برای من اعتراض برپایه‌ِی وجدان اخلاقی خودم، مسیری سخت بود که طی شد، ولی درحالی‌که من در زندان نظامی بودم هر روز میانگین ۲۰۰ نامه دریافت می‌کردم که به من کمک می‌کرد به راهم ادامه دهم. همین‌طور این نامه‌ها به سربازان همگام با من کمک بسیاری کرد.آنانی که مردان و زنان ما را می‌فرستند تا برای هیچی بمیرند یا بجنگند، هیچ جایگاهی ندارند تا از وقار، شجاعت، قهرمانی یا بی‌جربزگی حرف بزنند. شما می‌توانید داوطلب بشوید یا از داوطلبی خود دست بکشید. این یعنی قرارداد."

به گزارش فردا، آنچه می خوانید روایت کسی است که در متن غرب و در دل نیروی محرکه آن یعنی «ارتش» به نقدر غرب دست زده است.سرباز سابق ارتش آمریکا جوئی گلِنتون فکر می‌کند به دلایل وجدانی و اخلاقی که دارد حاضر نشدن در جنگ افغانستان نه تنها حق یک سرباز است بلکه وظیفه‌ی او نیز هست. او بارها در تجمعات صلح صحبت کرده است، حتی در زمانی‌که هنوز سرباز بود نیز در این جمع‌ها سخنرانی کرده بود و از دلایل خود برای خودداری از حضور در خاک افغانستان سخن گفته بود.

حمله‌های اخیر در کابل تایید می‌کند که اشغال افغانستان در حال فروپاشی است. ادعا در مورد «سال‌های قطعیت یافتن حضور» و «تغییر نظر جبهه‌ها» دیگر اهمیتی ندارند. در عوض همه‌جا نبود قدرت، هیاهوی ماشین‌های نظامی و حضور تجهیزات پیشرفته احساس می‌شود، درهمین‌حال طالبان دوباره قدرت را بتدریج از آن خود می‌سازد.

این قدرت که بتوانی در هفت نقطه‌ی مختلف کابل حمله کرده و برای ۲۰ ساعت مواضع خود را حفظ کنی، هم‌زمان بتوانی به قلعه‌های نظامی اشغال‌گران و حامیان محلی آن‌ها نفوذ بکنی نمی‌تواند به سادگی تنها نشانه‌ای برای از دست دادن موقت یک منطقه باشد. نبردها در افغانستان فصلی است و کابل دوباره فصل جدیدی از حمله‌ها را تجربه می‌کند.

هیچ‌گونه شورش در افغانستان نمی‌تواند بدون حمایت جمعیت محلی و بومی منطقه صورت بگیرد. شورش‌ها نیازمند اطلاعات، حمایت، امنیت و بسیاری موارد دیگر هستند که توسط مردم بومی مهیا می‌شوند. این واقعیت که امروز شورشی‌ها مناطق بسیاری از کشور را تحت کنترل خود دارند و مقاومت خاصی علیه آن‌ها صورت نمی‌گیرد نشان می‌دهد که مردم امیدواری خود را از دست داده‌اند، بیشتر هم به‌خاطر فعالیت‌های بی‌هدف اشغال‌گران بوده است. این بحث که افغان‌ها طالبان را پس می‌زنند، دارد چهره‌ای دیگر از خود را عیان می‌سازد.

بگذارید فراموش نکنیم که در قوانین جهانی، هیچ حقی برای اشغال خاک افغانستان توسط سازمان ملل به رسمیت شناخته نشده است. برای همین در دومین مرحله‌ی حضورم به‌عنوان سرباز در خاک افغانستان حاضر نشدم. مرا و دیگر سربازانی که حاضر به جنگ نشده بودند را به پنج ماه زندان نظامی محکوم کردند ولی همچنان سربازهایی از حضور در خاک افغانستان خودداری می‌کنند و این حق آنان است.

روزنامه‌ی دیلی میل مقاله‌ای خارق‌العاده و بدون نام از یک مقام نظامی منتشر کرده‌ بود و درباره‌ی دیدگاه او در آن چیزی صحبت کرده بود که بسیاری از سربازان «هدف گم‌شده» می‌خوانند. این مقام نظامی می‌نویسد که میل بسیار کمی وجود دارد تا به‌خاطر «جنگی بمیری که هدف‌اش در آن سوی کره‌ی زمین از دست رفته است.» مقاله با تمام وضوح و شفافیت خود در شعار تمام می‌شود: این مقام می‌نویسد که همچنان به حضور در صحنه‌ی نبرد ادامه می‌دهد.

ذهنیت ما معطوف به موارد حقوقی و همچنین منطق قراردادی است. در واقعیت، ماجرا فراتر از این مسائل است و شامل بر وجدان اخلاقی و قانون‌گرای ما نیز می‌شود. برای همین نباید قبول کنیم بحث بر سر حضور سربازان در افغانستان به موضوع قهرمان‌گرایی و وطن‌پرستی سربازان در مقایسه با بی‌دل و جربزه بودن آن‌ها محدود شود. در حقیقت، من سربازان را تهییج می‌کنم تا در حق خود برای خودداری از حضور در صحنه‌ی نبرد بیشتر به کنکاش مشغول شوند، همچنین آگاه باشند که باید برابر وجدان خود عمل کنند. شما درخواهید یافت که منطقی برای رفتن به این جنگ را ندارید، به یاد داشته باشید قرارداد جنبه‌های گوناگونی دارد و محدود به یک بند خود نمی‌شود.

طبیعتا ارتش و رسانه‌ها انجام چنین کاری را سخت ساخته‌اند. آن‌ها از این مساله وحشت‌زده هستند که اگر اجازه دهند سربازان در صحنه‌ی نبرد حاضر نشوند «دروازه‌های گریز» باز بشوند. آن‌ها درست فکر می‌کنند و مساله فقط این است که سربازان زن و مرد متوجه حق خود برای حاضر نشدن در این جنگ بشوند.


همزمان با حمله‌های طالبان، خشونت سربازان بیگانه نیز افزایش یافته است. ما اخیراً خبر بازداشت سربازان بریتانیایی به اتهام سو‌ءاستفاده از کودکان را خواندیم، همین‌طور چاقو خوردن یک پسربچه‌ی ۱۰ ساله افغان را شنیدیم. جنگ همه‌جانبه بوده است و امریکا سهم خود را ادا کرده است: تیم‌های آدم‌کشی، تکان دادن پرچم اس‌اس توسط امریکایی‌ها، عکس‌برداری از بدن مردم عادی، ادرار به جنازه‌ی کشته‌ها و قتل‌عام اخیر در پنجاو که به گفته‌ی شاهدان بین ۱۵ تا ۲۰ سرباز امریکایی در آن حاضر بودند.

وقتی جوان‌ها را برای جنگیدن پرورش می‌کنید و آن‌ها را به صحنه‌ی جنگ می‌فرستید، حتی در جنگ‌هایی که «حق» آن را دارید، عواقبی وجود دارد و باید این عواقب را پذیرفت. آموزش‌های نظامی جنبه‌های غیرانسانی دارند، هم برای سربازان و هم برای دشمنان ما، همین‌طور که گیلز فریزر اخیراً مساله را عنوان کرده بود. در انتهای جنگی طولانی، بی‌هدف و غیرانسانی، این رفتارها عواقب سنگین و سریع همین مساله هستند. برای من اعتراض برپایه‌ِی وجدان اخلاقی خودم، مسیری سخت بود که طی شد، ولی درحالی‌که من در زندان نظامی بودم هر روز میانگین ۲۰۰ نامه دریافت می‌کردم که به من کمک می‌کرد به راهم ادامه دهم. همین‌طور این نامه‌ها به سربازان همگام با من کمک بسیاری کرد.
آنانی که مردان و زنان ما را می‌فرستند تا برای هیچی بمیرند یا بجنگند، هیچ جایگاهی ندارند تا از وقار، شجاعت، قهرمانی یا بی‌جربزگی حرف بزنند. شما می‌توانید داوطلب بشوید یا از داوطلبی خود دست بکشید. این یعنی قرارداد.

شاید به این شکل سیاستمداران مسخره دیگر از وجود یک بچه‌ی مرده استفاده نکنند تا کودکی دیگر به قتل برسد، بگویند ما باید بجنگیم و بگویند ما بیهوده نمی‌میریم. از حضور در جنگ خودداری کنید، من شخصاً افتخار را از هر جنگ بی‌افتخاری پس می‌گیرم.