ريگســـــــار

همه ما دوست داریم باور کنیم که نزدیکان مان آدم‌هایی متعادل، شاد و دارای ذهنی سالم هستند اما بارها پیش آمده که متوجه شدیم واقعیت غیر از این است. تصور کنید یکی از بهترین روزهای زندگی تان را آغاز کرده اید و خدا را برای همه زیبایی‌ها و نعمت‌هایش شکر می‌کنید که ناگهان رویارویی با یکی از آشنایان بلافاصله شما را از عرش به زیر می‌آورد. حتی اگر انسانی خوشبین و مثبت باشید، در کنار چنین اشخاصی منفی خواهید شد. از بدترین نوع شخصیت‌ها می‌توان به موارد ذیل اشاره کرد که باید از آنها دوری کرد:

● خودشیفته ‌ها
این افراد شدیدا حس خودبزرگ بینی دارند و چنین می‌پندارند که دنیا گرد آنها می‌چرخد. این افراد مانند کنترل گرها موذی و حیله گر نیستند و تا حدی آشکار خواسته‌های خود را بیان می‌کنند. گاهی به نظر می‌رسد باید به آنها گفت: "فقط خودت مهم نیستی که!" این افراد فقط خواسته‌های خود را در نظر می‌گیرند و نیازهای شما به باد فراموشی گرفته می‌شود. در این رابطه شما احساس یاس و سرخوردگی پیدا می‌کنید. آنها چنان انرژی شما را صرف خواسته‌ها و امیال خود می‌کنند که دیگر چیزی برای خودتان باقی نمی‌ماند.

● منفی گراها
این دسته قادر به درک خوبی‌ها و شادی‌ها نیستند. اگر به آنها بگویید که امروز روز بسیار قشنگی است حتما از اتفاق ناگوار قریب الوقوعی خبر می‌دهند؛ اگر از موفقیت امتحان میان ترم خود خبر دهید، در مقابل از سختی امتحانات نهایی به شما هشدار می‌دهند. آنها شادی را نابود می‌کنند. دید مثبت شما به زندگی جای خود را به بدبینی و منفی بافی می‌دهد. قبل از آنکه متوجه شوید، منفی گرایی در ذهن و روح شما جایگزین شده و همه شادی‌ها پشت شیشه‌های خاکستری پنهان می‌شود

● افرادی که همیشه در مورد دیگران قضاوت می‌کنند
مواردی که شما زیبا و دلفریب می‌بینید، به نظر این افراد عجیب و غیرجذاب است. اگر شما نظر جدیدی را جالب بدانید، این افراد آن را به کل اشتباه می‌شمارند. اگر شما سلیقه دوستی را ستایش کنید، آنها آن را بد یا مایه نگرانی قلمداد می‌کنند. افراد همیشه قاضی تقریبا مانند منفی گراها هستند. اگر قسمت اعظم وقت خود را با اینگونه افراد بگذرانید، طولی نمی‌کشد که شما هم یکی از آنها خواهید شد.

● خود رای‌ها
تخصص این عده کنترل دیگران به نفع خودشان است؛ و ممکن است چنان مهارتی هم داشته باشند که شما اصلا متوجه کنترل آنها نشوید تا زمانی که دیگر دیر شده است. این افراد نقطه ضعف‌های شما را پیدا می‌کنند و از این طریق به خواسته‌های خود می‌رسند. این افراد باورها و اعتماد به نفس شما را هدف قرار می‌دهند. این افراد راهی برای اجبار شما به انجام کاری پیدا می‌کنند که لزوما انجام نمی‌دهید و به این ترتیب شما احساس هویت، اولویت‌های شخصی و توانایی درک واقعیت مساله را ازدست می‌دهید و به ناگاه دنیا حول محور خواسته‌ها و اولویت‌های آنها قرار می‌گیرد.

● همیشه ناامیدها
اگر طرح جدید و بکری داشته باشید، همیشه ناامیدها به شما اطمینان می‌دهند که با شکست روبه رو خواهید شد؛ و زمانی که موفق می‌شوید، شما را دلتنگ و افسرده می‌کنند. اگر رویایی در سر داشته باشید، هشدار می‌دهند که دستیابی به آرزویتان غیرممکن است.

این افراد "آنچه هست" را باور دارند و نسبت به "آنچه خواهد شد" مشکوک و ناامید هستند. معاشرت با این افراد موجب می‌شود خودباوری و اعتماد به نفس خود را به راحتی از دست بدهید. در حالیکه پیشرفت و تغییر فقط نتیجه نوآوری و بدعت گذاری است، رویای ناممکن‌ها و تلاش برای دستیابی به دوردست‌ها.

● آنهایی که نمی‌توانند صممیمی‌ شوند
در کنار این افراد هیچگاه حس صمیمیت و راحتی نخواهید کرد؛ داستانی خنده دار تعریف می‌کنید اما آنها فقط لبخندی مودبانه تحویل می‌دهند. در پی بی توجهی آنها، شما غمگین و افسرده می‌شوید. یکی از مهیج ترین اتفاقاتی را که برایتان پیش آمده تعریف می‌کنید اما آنها فقط سرسری سر خود را تکان می‌دهند. روابط این دسته افراد مبتنی بر معیارهای سطحی و بی معنی است. زمانی که شما واقعا به یک دوست نیاز دارید، آنها نیستند. زمانی که نیازمند انتقادی سازنده هستید، از همانی که هستید تعریف می‌کنند و اگر حمایت بخواهید، شما را محکوم به شکست می‌دانند.

● حرمت شکن‌ها
این افراد در بدترین زمان و به بدترین شکل ممکن حرفی می‌زنند یا کاری انجام می‌دهند؛ در یک کلمه حرمت نگاه نمی‌دارند. شاید این فرد کسی باشد که به او اعتماد کرده بودید اما او از این اعتماد سوءاستفاده کرده و رازتان را برملا می‌کند. شاید یکی از نزدیکان تان باشد که در کارهایی که به او ارتباط ندارد دخالت می‌کند، یا شاید همکاری باشد که رفتاری تحقیرآمیز پیشه کرده است.

● آنهایی که همیشه متوقع هستند
هیچ وقت نمی‌توان این افراد را راضی و خوشحال نگه داشت. آنها قدر شما را نمی‌دانند و خواسته‌هایشان غیرواقعی و نامعمول است؛ همیشه دنبال مقصر جلوه دادن شما هستند و هرگز مسوولیت چیزی را خود قبول نمی‌کنند.

حامدکرزی رئیس جمهوری اسلامی افغانستان اعتماد نامه "ابوالفضل ظهره وند" سفیر جدید جمهوری اسلامی ایران را طی مراسم تشریفاتی پذیرفت.

در مراسم تقدیم اعتماد نامه که امروز در ارگ برگزار شد، رئیس جمهور کشور و سفیر جدید ایران برای افغانستان، در مورد گسترش روابط میان دوکشور در عرصه های مختلف بحث و گفتگو کردند.

حامد کرزی رئیس جمهوری اسلامی افغانستان ایران را دوست دیرینه مردم افغانستان دانست که باهم مشترکات دینی، فرهنگی و زبانی دارند و از همکاری و مساعدت آن کشور طی سالهای گذشته به افغانستان اظهار قدردانی کرد.

در مقابل سفیر جدید جمهوری اسلامی ایران وعده سپرد که در دوران ماموریتش در افغانستان تلاش خواهد کرد تا روابط میان دو کشور همسایه و با هم برادر گسترش مزید یابد.

گفتنی است که در مراسم تقدیم اعتماد نامه سفیر جدید جمهوری اسلامی ایران در افغانستان، داکتر زلمی رسول وزیر امور خارجه و حمید صدیق رئیس تشریفات آن وزارت نیز حضور داشتند.

شمارى از مجاهدين اسبق و اعضاى احزاب خلق و پرچم مي گويند که افغانستانیها بايد از ٧ و ٨ ثور عبرت گرفته و ديگر براى آبادى کشور، دست به دست هم دهند.

احزاب کمونستى خلق و پرچم، به تاريخ هفت ثور سال ١٣٧٥ با حمايت اتحاد شوروى وقت، کودتا نمودند و حکومت رئيس جمهور محمد داوود را سقوط دادند.

بعدا مردم افغانستان عليه حکومت احزاب خلق و پرچم، دست به جهاد زدند و حدود يک سال بعد، نيروهاى اتحاد شوروى وقت، به حمايت از حکومت ياد شده بر افغانستان تجاوز نمودند که در نتيجه آن علاوه بر وارد نمودن خسارات سنگين مالى، صدها هزار افغانستانی زندگى خود را از دست دادند و ميليونها تن ديگر، مجبور به ترک کشور شدند.

اما مجاهدين به مقاومت خود ادامه دادند، در سال ١٣٦٨ نيروهاى شوروى از افغانستان خارج شدند و به تاريخ هشت ثور سال ١٣٧١ حکومت وقت به رهبرى داکتر نجيب الله سقوط نمود.

بعد از سقوط حکومت نجيب الله، رهبرى دولت بر اساس فيصله بزرگان جهادى در پشاور، براى دو ماه به حضرت صبغت الله مجددى، رهبر جبهه نجات ملى افغانستان، سپرده شد.

بعدا استاد برهان الدين ربانى، رهبر جمعيت اسلامى، به عنوان رئيس جمهور قدرت را به دست آورد اما يک تعداد از بزرگان جهادى با آن مخالفت نمودند و درگيرى هاى شديد داخلى در کابل آغاز گرديد که در نتيجۀ آن تعداد زيادى مردم ملکى کشته شدند.

اين درگيرى ها تا زمانى ادامه داشت که طالبان، در سال ١٣٧٥ کابل را تصرف کردند.

نورالحق علومى، عضو اسبق حزب پرچم گفت که کودتاى هفت ثور، کدام نفعى براى افغانستان نداشت و از هشت ثور نيز مردم خيری نديده اند.

آقای علومى در مورد کودتاى هفت ثور گفت: هر شهروند حقيقى کشور، هميشه در اين فکر است که به مردم و کشور نفع آنها برسد. هيچ کس عمق بحران را پيش بينى کرده نمي تواند که تا چه اندازه ادامه می یابد؛ اگر کسى اين مسايل را پيش بينى ميکرد، هيچ گاه به چنين عملى دست نميزد.

وی در مورد هشت ثور گفت که مردم افغانستان، توقع تغیيرات مثبت از مجاهدين را داشتند اما چنين نشد.

وى افزود که اميدوار است مردم افغانستان، از همين دو روز عبرت گرفته به وفاق ملى توجه نمايند تا روزى بيايد که به مصيبتها و رنجها در افغانستان نقطۀ پايان گذاشته شود.

وى مداخله هاى خارجى را عامل اصلى جنگ و بحران افغانستان خوانده و علاوه نمود: بدبختانه افغانستان در موقعيت جغرافيايى قرار دارد که هيچگاه از مداخله هاى خارجى به دور نمانده است.

به همين ترتيب، شهنواز تنى، عضو اسبق حزب خلق و وزير دفاع ملى حکومت نجيب الله، تغيير هفت ثور را يک انقلاب سياسى و قيام سياسى ميداند.

به گفتۀ وى، اين تغيير به نيت خوب و به نفع عامه مردم انجام گرديد و در نخست مورد حمايت داخلى و خارجى قرار گرفت.

وى که در سال ١٣٦٩ وزير دفاع ملى بود و عليه حکومت نجيب کودتاى ناکام نمود، علاوه کرد که اين انقلاب به علت مداخلۀ کشورهاى خارجى و بعضى اشتباهات حزب، به اهداف سياسى و مادى خود در راستاى ايجاد اصلاحات نرسید.

وى افزود که مجاهدين، به تاريخ هشت ثور به قدرت رسيدند اما همزمان با رسيدن به قدرت با يکديگر، جنگ را آغاز نمودند و باعث خسارات جبران ناپذير به افغانستان شدند.

اين درحاليست که شمارى از نيروهاى حکومت نجيب الله، در جريان جنگ هاى داخلى عليه يک حزب جهادى در کنار حزب ديگر، ايستاد شده و در جنگ دخيل بودند.

تنى نيز بر اين باور است که مشکل عمده در کشور، مداخله هاى خارجى است که در تمام امور بين افغانستانیها بى اتفاقى ايجاد نموده است.

به گفتۀ وى، براى اينکه کشور از اين مشکلات رهايى يابد، تمام افغانها بايد دست به دست هم دهند.

عبدالجبار شلگرى، فرمانده اسبق حزب اسلامى در غزنى نيز گفت که هفت و هشت ثور، هر دو براى مردم افغانستان نتايج خوبى در قبال نداشت. هفت ثور، يک روز سياه و ننگين در تاريخ کشور و روز آغاز بدبختيهاى مردم افغانستان بود.

وى علاوه نمود: احزاب خلق و پرچم بعد از رسيدن به قدرت، ظلمهاى زيادى نمودند که قبرهاى دسته جمعى که در اين اواخر کشف گرديده، نشانه اى از مظالم آنها است.

آقالی شلگرى افزود که مجاهدين، به علت مداخلۀ حلقات استخبارات خارجى، نتوانستند يک حکومت مرکزى نيرومند را بعد از پیروزی ايجاد نمايند.

وى بدون ارائه جزئيات بيشتر گفت: بعضى از رهبران جهادى ما نيز ملامتند چرا که آنها نمي خواستند ديگران را در قدرت شامل سازند؛ هه چيز را صرفا براى خود مي خواستند.

وى علاوه کرد که افغانستانیها بايد متحدانه براى آبادى کشور خود تلاش نمايند تا تجارب تلخ، بار ديگر تکرار نگردد.

به همين ترتيب، شجاع الملک جلاله، يک فرمانده جهادى ديگر در ولايت کنر نيز گفت که يک تعداد مردم به نام جهاد تجارت کردند، ساختمانهاى بلند منزل اعمار نموده و براى منافع شخصى خود، از هيچ کارى دريغ نکردند. ما مجاهدين و آنها اعضاى خلق و پرچم بايد همه چیز را فراموش کنيم، تمام افغانستانیها براى پيشرفت کشور خود کار کنيم تا مشکلات فعلى از بين برود.

زماني كه ارتش شوروي از افغانستان خارج شد، رياست و قدرت ميان رهبران جهادي مطرح گردید و رهبران جهادي براي به دست گرفتن انحصار قدرت، دست به جنگ‌هاي داخلي زدند و به جهانیان اثبات کردند که افغانستانیها نمی توانند برای خود دولت تشکیل دهند

بخش سیاسی شبکه اطلاع رسانی افغانستان ( afghanpaper )، ضمن گرامیداشت فرا رسیدن هشتم ثور سالروز پیروزی مجاهدین در سال 1371 خورشیدی و ورود آن آزادمردان به کابل، به تحلیل مختصری از این روز پرداخته است.

بعد از شکست و خروج ارتش سرخ از افغانستان، مجاهدین حدود چهار سال ديگر با بقاياي ابرقدرت شرق و کمونيست هاي حاکم بر کابل به نبرد پرداختند و سرانجام در هشتم ماه ثور سال 1371 رژیم داکتر نجیب الله ساقط شد و مجاهدین پس از چهارده سال جنگ اعلام پیروزی کردند. مهم‌ترين پيامي كه جهاد مردم افغانستان به جهان داشت اين بود كه تسليحات نظامي، ارتش مجهز و تكنولوژي‌هاي پيشرفته نمي‌توانند تضمين‌كننده پيروزي باشند، بلكه ايمان، عقيده و مجهز بودن به سلاح معنوي، ضامن پيروزي است.

بسیاری هشتم ثور را سالروز پیروزی افغانستان برکمونیسم می دانند، اما واقعیت آن است که هشتم ثور نه سالروز به اصطلاح آزادی افغانستان و بلکه هشتم ثور مصادف است با سالروز ورود مجاهدین به شهر کابل. زیرا اغلب ولایات افغانستان ماه ها قبل تصرف گردیده بود، و دقیقا، درهشتم ثور سال 1371 بود که شیرازه حکومت حزب دموکراتیک خلق از هم پاشید و نظامیان وابسته به گروه های جهادی از جبل السراج، چهار آسیاب، سروبی و میدان شهر به کابل ریختند، و متاسفانه از صبحدم هشتم ثور تا شامگاه آنروز ادارات دولتی ، قطعات نظامی،بانکها، دانشگاه و مکاتب شاهد بزرگترین تاراج و غارت بی نظیر در یک صد سال گذشته بود.

در فردای هشتم ثور جنگ میان احزاب جهادی ابتدا در شرق کابل آغاز گردید وکمی بعدتر به غرب و جنوب کابل سرایت نمود،وپس از آن کابل در طول چهارسال حضور مجاهدین شاهد جنگ و ویرانی گردید که دیگر هیچگاه فرصت جبران آن خسارتها پیدا نشد.

زماني كه ارتش شوروي از افغانستان خارج شد، رياست و قدرت ميان رهبران جهادي مطرح گردید و رهبران جهادي براي به دست گرفتن انحصار قدرت، دست به جنگ‌هاي داخلي زدند و به جهانیان اثبات کردند که افغانستانیها نمی توانند برای خود دولت تشکیل دهند.

مجاهدین که در زمان تسلط حکومت کمونیستی و قبل از پیروزی هشت ثور به عنوان مبارزان راه آزادی ، مدافعان ارزشهای دینی و پاسداران ناموس ملت و جنگجویان حق علیه اشغالگرن شوروی در نزد مردم شناخته می شدند، در بدو ورود به شهر های بزرگ و خصوصا کابل به فکرحکومت و دولت داری افتادند و در راه رسیدن به این متاع، در قدم اول کوچه ها و خانه های مردم را بین خود تقسیم کرده و وزارت خانه ها را چپاول کردند. چنانکه شهری را ازدشمن فتح کرده باشند ، شروع کردند به تصرف نقطه به نقطه شهر، آنهم نه به صورت یک گروه متحد و فاتح بلکه به صورت گروه های گوناگون و متضاد ،هرکدام بر مخروبه ای از یک وزارت خانه بیرقی بلند کردند . و این سبب شد تا این پیروزی مقدمه ای باشد برای شکستی که تاکنون ادامه دارد.

درباره علل این اتفاق نیز می توان به مشکلات داخلی و خارجی اشاره نمود. در قسمت مشکلات داخلی مسایلی چون عدم همپذیری، جنون رسیدن به قدرت، اختلاف بعضی از احزاب در مسایل خورد و کلان از مهم‌ترین این عوامل بود.

اما درباره مسائل خارجی می توان یادآور شد که وقتی روس ها از افغانستان خارج می شدند، حزب خلق یک تعداد را به بهانه های مختلف از حزب بیرون می کرد، تا جایی را برای آینده آنها در کنار تنظیم های جهادی با استفاده از وجهه قومیت، پیدا نماید. اما ما بقی را تحت پوشش حزب وطن گرد آوردند تا این ها را در بخش های مختلف جا به جا نمایند. کسانی که متعلق به قوم پشتون بودند، آنها را در کنار تنظیم های جهادی پشتون ها جا به جا کردند، آنهایی که متعلق به قومیت تاجیک بودند در کنار تنظیم های که مربوط به تاجیک ها بودند جا به جا نمودند، آنهایی که متعلق به قومیت هزاره بودند، در کنار تنظیم‌های هزاره‌ها جا به جا نمودند که بعد از پیروزی مجاهدین همین ها مجاهدین را وادار به جنگ علیه هم کردند و در بین مجاهدین فتنه افگنی می کردند. و تضاد منافع قدرتهای بزرگ در جهان و منطقه مهمترین عوامل دردسر ساز برای مجاهدین گردید.

هرچند پس از پیروزی هشتم ثور وقايع تلخ و رويدادهاي غم انگيز زيادي در افغانستان اتفاق افتاد که آنهم بخاطر بي تدبيري، کم تجربگي، فزون خواهي قومي برخي از گروه ها و دخالت پنهان و آشکار برخي از همسايگان و قدرت هاي فرامنطقه اي، اتفاق افتاد. و از سوی دیگر، دخالت هاي خارجي به ويژه دخالت های کشورهای عربی و همسايه، مانع تشکيل حکومت پايدار و فراگير در افغانستان گرديد.

اما روی هم رفته، نبايد هشتم ثور را در آيينه ی احزاب و فرماندهاني که امروز کارنامه هاي خوب يا بد دارند، نگريست. پيروزي هشتم ثور ثمره ی خون ميليون ها شهيدي است که بي نام و نشان روي صخره ها و در دشت ها و دامنه ها به خاطر دفاع از کشورشان، هدف گلوله ی اشغالگران بیگانه قرارگرفتند و دليرانه از سرزمين شان دفاع نمودند و مظلومانه به شهادت رسيدند.

ولی آنچه مهم است درس گرفتن از وقایع تاریخی است. مهمترین درسی که می توان از واقعه هشت ثور گرفت تحمل و مدارا با دیگران، همپذیری همدیگر، حرکت به اساس منافع مردم مسلمان افغانستان، احترام گذاشتن به باور های دینی مردم مظلوم کشورمان است که ای کاش رهبران جهاد این احترام را حفظ می کردند که اگر این اتفاق می افتاد، اکنون اوضاع ما اینگونه نبود.

تجاوز قشون سرخ شوروی به افغانستان پیامد ناگوار را برای مردم و سرزمین افغانستان داشت. روسها با سازو برگ نظامی و قشون یکصد وچهل هزار نفری مدت ده سال را در این کشور سپری نمودند مگر با مقاومت مجاهدین سربکف این دیار مواجه گردیده که حاصل آن جز بدنامی، تباهی و نابودی شان چیزی دیگری نبود.

جماهیر شوروی در طی این مدت در رویارویی ملت مجاهد پرور مشکلات زیادی گرفتار شده بودند، قابل تذکر است که قیام های مردمی و جهاد مردم افغانستان بحدی گسترده و فرا گیر بوده که هیچ بیننده و شنوندۀ آنرا فراموش نمی تواند.
بنابر این محلوظ هشت ثورسال 1371هجری شمسی مصادف بر نخستین روز پیروزی جهاد برحق ملت افغانستان در مقابل قشون سرخ شوروی می باشد که این بیانگر آن حقیقت است که بیست سال قبل قشون سرخ در مقابل جهاد حق بر باطل مردم افغانستان شکست خورده و از این روز پرخجسته همه ساله در کشور تجلیل به عمل می آید و جهاد برحق آزادی مردم علیه تجاوز شوروی در برگه های زرین تاریخ کشور درج شده و بیش از دومیلیون شهید برجای گذاشت.

روسها شکست تلخی را در مقابل مردم افغانستان قبول کردند و بیرق سبز مجاهدین با شعار الله اکبر در نقاط مختلف کشور به اهتزاز درآمده و رژیم کمونیزم سقوط کرد.
ملت افغانستان از گذشته به اینسو هیچگاه تحمل اشغال بیگانگان را دراین سرزمین غیور نداشته و هیچگاه شکست را در مقابل دشمنان صلح و ثبات نپذیرفته و به هیچ مزدور و اجیر که زیر کلمه مقدس طالب و ملا پنهان شده اجازه اشغال این کشور را به چنگ بیگانگان پاکستانی (غربی ها و عربها) نخواهند داد و به همگان هویدا است که مردم افغانستان ها سرمی دهند اما سنگر نه؛
چنانچه چهارده سال جهاد برحق مردم افغانستان علیه قشون سرخ شوروی، حاصل گران بهائی آزادی را برای کافه ملت مسلمان و مجاهد پرور کشوراست، با وجودی که روسها نسبت به مجاهدین از تجهیزات مدرن و سلاح های پیشرفته تجهیز بودند که از جمله تانک، توپ، طیاره و... امکانات برای شان مهیا بود اما مجاهدین با اندک تجهیزات که عاری از طیاره و دیگر تجهیزات بود با عزم و اراده قوی، حس وطن دوستی و میهن پرستی توانستند تا یک ابرقدرت جهانی (قشون سرخ شوروی) را شکست و به زانو درآورند تا بالاًخره آنها شکست خود را در برابر مردم افغانستان قبول نموده و فرار نمودند.

به هرحال اگر پاکستان (یا دیگر کشورهای غربی و عربها) درصدد اشغال و تجاوز به حریم افغانستان باشند باید از قشون سرخ شوروی، انگلیس ها و امپراطوری کبیر بریتانیا پند گرفته که در مقابل قیام مردمی شکست خوردند، مواجه و نابود خواهند شد.
بناً تروریستان طالب که همواره از دامان بیگانگان تغذیه شده و به اشاره آنان می چرخند، باید بدانند که کشور ما افغانستان هیچ گاهی به متجاوزین و اشغالگران اجازه تجاوز را نداده و ملت مجاهد افغانستان در راستأی آزادی و سعادت مردم و وطن در مبارزه جدی علیه متجاوزین قرار داشته و خواهد داشت.
در اخیر این روز پر افتخار را برای کافه ملت مسلمان و مجاهد پرور افغانستان تبریک عرض میدارم و برای شهیدان راه جهاد و مقاومت از بارگاه خداوند متعال اجر مغفرت می خواهیم و آرزو داریم که در این سر زمین غیور مردان، صلح و ثبات سرتاسری تأمین گردد تا باشد که مردم ستمدیده ما در فضای آرامش و آسایش بسر برند.

بااحترام
فیصل"شریفی"

گرامی می داریم روزی را که نیاکان ما با دستان خالی و پینه بسته اما توانای خویش جهاد را به بار نشانده و پیروز نمود و باطل را در هم شکست، عزت و سرافرازی را به تاریخ ما کمایی نمود، همان نیاکان که روزی و روزگاری انگلیس ها را از قلمرو کشورش بیرون نموده و شرمسار تاریخ نمود، انگلیس هایی که به قول رهبران شان آفتاب در قلمروش غروب نمی کرد و ابر قدرت عصر و زمان خویش بود و به بریتانیای کبیر شهره شهر گردیده بود توسط غازیان و مجاهدین دلیر و سلحشور افغانستان به شکست تن داده و فکر سیطره بر این قلمرو را از مغزش بیرون نمودند و به این امر مهم پی بردند که به حاکمیت ملی دیگران باید احترام گذاشته و به اراده دیگران به عنوان انسان های آزاده ارج بگذارند.

همین پدران و نیاکان ما که اینبار اتحاد جماهیر شوروی سابق ، ابر قدرت دیگری که فکر استیلا و سلطه طلبی بر دنیا را داشت و سردمدار بلوک شرق بود و جهان از غرور و هیبت اش احساس هراس و واهمه می کرد، با دستان خالی شکست داد و مقهور تاریخ نمود آخرین بقایای کمونیستی در درون افغانستان با رشادت ها و جانفشانی های مجاهدین دلیر کشور در همین روز( هشتم ثور سال 1371هـ.ش) درهم شکست و از میدان رخت بر بست و به زباله دان تاریخ انداخته شد، این دو کشور ماجرا جو و سیطره طلب از شکست تاریخی اش توسط دلیر مردان آزاده ی افغانستان، عبرت گرفته دیگر فکر استیلا و چیرگی را بر این کشور در سر نپروراند اما بعضی از کشور های نو ظهور که از عمرش بیش از 65 سال نمی گذرد و هنوز هویت تاریخی، فرهنگی و سیاسی اش بطور باید و شاید تثبیت نگردیده، ماجراجویانه به فکر هژمونی بر افغانستان یعنی کشور کهن با تاریخ 5000 ساله بر آمده و با تربیت و اعزام افراد و اشخاص قسی القلب و دگم اندیش در قالب طالب و تروریست، می خواستند فرهنگ و ارزش هایش را به تاراج برده و تاریخ را از این سرزمین با افتخارات مندرج آن بربایند، که تا حدودی موفق به این امر هم شدند، از داشته های فرهنگی و آثار باستانی ما جنرالان و روسای شان موزیم های خانگی برای خود ساختند و بت های بامیان که معرف فرهنگ چند و چندین هزار ساله ای ما بود که در دل کوه عظمت، قدرت، قدامت و اصالت ما را به جهانیان نشان می داد و از بلندای آن بر مردم فخر می فروخت را بیرحمانه تکه تکه کردند تا با شکستن آن غرور مردم و ملت ما را نیز بشکند و مانند آن پارچه پارچه اش نماید، اما چون این کشور همانند طفل نوپای و نو تولد است که طعم خوبی و بدی روزگار را آنقدر نچشیده بنا بر فهم اندکی که از افغانستان و تاریخ گرانبهایش داشتند، بر این گواه نبود که غرور ملت افغانستان و عظمت تاریخ اش آنقدر ریشه در بیشه این منطقه دارد که به سادگی و آسانی نمی تواند آن را مضمحل نموده و از بین برد بل با گذشت هر روز ریشه اش استوار تر و محکم تر شده می رود و هیچ قدرت و ابر قدرتی را یارای آن نخواهد بود که افغانستان را نابود و فرهنگش را از بین ببرد، چنانچه همین فرزندان رشید و برومند این دیار بار دیگر با راندان طالبان و تروریستان از قلمرو خویش نشان داد که در حفظ حاکمیت ملی و تمامیت ارضی و استقلال سیاسی کشور از هیچ تلاش فرو گذار نخواهند کرد و با دستان توانا و برومندش از ارزش ها و هنجار های ملت اش پاسبانی و همانند نیاکان و پدرانش پوز اشغال گران و استیلا جویان را به خاک خواهند مالید.

اکنون بر ما است که از این روز به نیکی یاد نموده و جزء از افتخارات عظیم تاریخ خویش آن را گرامی داشته و به آن ارج بگذاریم و هم چنین با ارج گذاری از این روز یاد و خاطره میلیون ها شهید که خود را قربانی نموده اند تا استقلال سیاسی، حاکمیت ملی و تمامیت ارضی خویش را از چنگال خون آشام دیکتاتوران و متجاوزین عصر و زمان خویش، بدست آورده و به آن فخر فروشند را احترام بگذاریم و هم چنین باید با گرامی داشت از این روز بیاد ماندنی و تاریخی که در صفحات زرین تاریخ پر افتخار افغانستان حک شده، تجدید پیمان نماییم تا با ایثار و فداکاری هر چه بیشتر در صدد تأمین امنیت سراسری، وحدت ملی، تمامیت ارضی و استقلال سیاسی کشور خویش بر آمده و از ارزش های کشور خویش حراست و نگهبانی نماییم.

پایان
نویسنده: جمشید آرش

بیست سال پیش در همین روزی جهاد مردم افغانستان به ثمر نشست و نتیجه داد بناءً امروز را باید گرامی داشت، از آنجهت که مردم مجاهد افغانستان در این روز آخرین بقایای رژیم کمونیستی را سرنگون و جهاد ملت را به پیروزی رساند و آن را جزء از گلواژه های ذرین تاریخ افغانستان نمود رژیم که پایه هایش بر ویرانه های دیکتاتوری آن هم از نوع دکم استبدادی، بنا نهاده شده بود و عده کثیری از روشنفکران اپوزیسیون را به گیوتین بست و اعدام نمود این روز مقهور و مغضوب تاریخ گردید.

امروز را باید گرامی بداریم از آنجهت که در این روز پدران و مادران ما با دستان خالی افتخارات عظیم را برای افغانستان و جهان کمایی نمود و به تاریخ نشان داد که سلحشوری ها و خود گذری ها نتیجه ای را ببار می آورد که به آن می شود افتخار نمود و بالید بناءً پدر – مادر خطابم به تو؛ تویی که به همه نشان دادی غرور یعنی چه؟ تویی که به همه نشان دادی عزت و سر افرازی را می شود کمایی کرد و می شود با دستان خالی از ارزش ها و هنجار هایش دفاع نمود می شود عزت اش را با دستان پینه بسته به دست آورد تویی که نمادی از قهرمانی ها و غرور ما هستی فرزندان دلیر زیادی را پروراندی و به جامعه خویش به عنوان پاسبانان این مرز و بوم تحویل دادی تا از شرف و عزت اش دفاع نماید.

تو اگر دیروز در مقابل ابر قدرت چون اتحاد جماهیر شوروی ایستادی و آن را به زانو در آوردی و پوز آنها را به خاک مالیدی و به متجاوزین درس عبرت دادی تا حاکمیت ملی دیگران را نقض نکنند به خود اجازه ندهند که در سدد استیلا بر کشور های دیگر بر آیند، به عنوان انسان به همه انسان های روی زمین احترام بگذارند، به هویت فرهنگی و اجتماعی دیگران ارج گذاشته، ارزش ها و هنجار هایش را محترم شمارند و در سدد محو و نابودی آن بر نیایند، فرزندان تو هم این کار را کردند آنها هم دلیرانه و جسورانه از هویت و هنجار هایش دفاع نمودند، آنها هم پایش را جای پای شما گذاشته و مرام و اهداف بلند مرتبه شما را تعقیب و دفاع از تمامیت ارضی و حاکمیت ملی اش را وظیفه خویش دانستند، آنها هم خود را سپر نمودند تا دوباره طفلی این سرزمین یتیم نشود، در مقابل تجاوز آشکار اجیران پاکستانی (تحت حمایت غربی ها وعرب ها) که زیر نام طالب وارد افغانستان شده بود و فکر هژمونی و چیرگی اش را بر این کشور در سر می پروراند و می خواست سرزمین ما را به صوبه ای پنجم خویش تبدیل نماید، قد علم نموده کمر بستند و مردانه وار از عزت و غرور خویش دفاع نموده، پنجابی ها و پاکستانی ها را مردانه از خاک خویش راندند و نگذاشتند که کمر افغانستان را همانند پیکر تندیس بودا در بامیان، بشکند هر چند آنها آخرین توانایی هایش را بکار بست همانند که شوروی نیز این کار را کرد، اما این فرزندان دلیر شما بودند که از خاک خویش دفاع نموده و آنها را از قلمرو خویش راندند و رسوایش ساختند، به آنان نیز فهماندند که دیگر این فکر را از سرش بیرون کنند که افغانستان را به عنوان حیات خلوت خویش انتخاب کند بل به عنوان کشور مستقل و همسایه ی نیک اصول روابط بین المللی و از آنجمله اصل احترام به حاکمیت ملی و تمامیت ارضی کشور ها و اصل عدم مداخله در امور داخلی کشور دیگر، را در دستور کار خویش قرار دهند.

همین دیروز بود که عده ای از عمالان آی اس آی در اقصی نقاط کشور داخل و با حملات زنجیره ای می خواستند شهروندان این سرزمین را به سوگ عزیزان شان بنشانند آنها به خانه ملت افغانستان حجوم بردند و با این کار خویش تمامی ملت افغانستان را نشانه رفتند اما فرزندان دلیر شما بود که با سپر نمودن خویش از ملت و نمایندگانش حراست و نگهبانی نمودند، همین دیروز بود که جانیان قرن به پوهنتون حجوم بردند و می خواستند محصلین را به شهادت برسانند چون دشمنان این کشور از گذشته ها نشان داده اند که به هیچ وجه نمی خواهند این مملکت پله های ترقی و تعالی را بپیمایند و به مسیر توسعه و تکامل گام بردارند به همین منظور دانشگاه را نشانه رفتند و بربریت اش را به نمایش گذاشتند اما باز هم فرزندان صدیق شما تا پای جان ایستادند و از خانه علم و فرهنگ و محل آموزش خویش مردانه وار دفاع نمودند و این پلان بزرگ دهشت افگنی را با تحمل کمترین خسارات و تلفات در کمترین زمان ممکن خنثی نمودند طوریکه شگفت و حیرت جامعه جهانی را نیز در قبال داشت و بسیاری از رهبران جهان از این شهامت و فداکاری نیروهای امنیتی مراتب قدردانی و ستایش اش را بیان نمودند و این عملکرد قهرمانانه فرزندان شما بود که خاک در چشمان دشمنان ات فرور برد و به آنها این درس را آموخت که هیچگاهی فکر سوختاندن کشور ما را در سر نپرورانده و به فکر تاراج تاریخ و فرهنگ ما بر نیایند.

پایان
نویسنده: جمشید آرش

هشت ثور یکی از روز های خجسته و به یادماندنی برای مردم غیور و شجاع افغانستان میباشد در این روز فرزندان راستین و آزادی شعار میهن توانستند در مقابل دشمنان متجاوز و علیه ظلم و استبداد آنان از خود شجاعت و مردانگی نشان دهند تا این که کشور خویش را از سیطره قشون سرخ شوری برهانند و ملت آزاده و مبارزشان را به آرزوها و آرمان های مقدس شان که همانا استقلال، آزادی و حریت است برسانند. خوشبختانه تمام مردم این سرزمین با شجاعت و دلیری با امکانات اندک ولی با ایمان وعقیده کامل که به خداوند یگانه داشتند دشمنان شان را با همه امکانات بلند و نیروی 120 هزار نفری آنها که اصلاً قابل مقایسه نبود، شکست دادند.

این در حالی است که با فرا رسیدن هشت ثور در کشور این روز از سوی مردم این سرزمین تجلیل میشود؛ ولی دشمنان خون آشام از گرامیداشت این روز پر افتخار حسرت خورده و میخواهند در جریان برگزاری از این پیروزی مردم، نظم و امنیت کشور را برهم زده و یک نوع هرج و مرج را به وجود آورند و مردم ملکی و بی گناه را از بین ببرند که چنین افراد بدون شک دشمنان مردم این سرزمین بوده و حتی از تجلیل پیروزی ما نیز حسادت می کنند. بدون شک که این پیروزی از تمام ملت مسلمان افغانستان بوده و همه مردم در شکست دشمنان این سرزمین سهم داشتند، ولی اشخاصیکه امروز خواهان جنگ و خونریزی در چنین روز میباشند واضح است که توسط بیگانگان دستور گرفته و در کشتار افراد بی گناه دستان خویش را آلوده به خون بی گناهان می نمایند؛ زیرا هیچ شخص سالم و آزاده نمیخواهد درمقابل پیروزی و افتخارات خویش قرار گیرد و در ایام تجلیل از جشن وحشت و دهشت را ایجاد نماید.

بنا بر این گروه های متحجر و دهشت افگنی که همواره به دستور بیگانگان خون مردم بی گناه این دیار را می ریزند و کشور ما را ویران می کنند، باید بدانند که باداران شان روزهای پر افتخار ملی ما را نیز دیده نتوانسته و می خواهند که در روز تجلیل از پیروزی، شهروندان بی گناه ما را به خاک و خون بکشانند به آرمان شوم شان نخواهند رسید.
بناً می باید آنهائیکه حداقل هنوز هم افغانیت شان زنده است به آن پیمانه بار ذلت و رسوایی غلامی را بر دوش نکشند و نگذارند که در این روز باز هم خون انسان های بی گناه ریخته شود.

بااحتــــــــــرام
انیس (فروتن)

درست بیست سال پیش از امروز در هشتم ثور سال 1371 ملت مجاهد و قهرمان افغانستان پیروزی جهاد مقدس و آزادی خواهانه شانرا که چهارده سال طول کشید و در نتیجه آن قدرتمندترین امپراطوری در شرق جهان به زانو در آمد جشن گرفتند. امپراتوری که از هیبت و وحشت آن نه تنها کشورهای منطقه بلکه تمامی جهان در هراس بودند و ایدیولوژی که با پیمودن بحرها تا به امریکای لاتین خود را رسانیده بود و هیچ نیروی توان مقابله و رویارویی با آنرا چه در شرق و یا غرب در خود نمی دید و همگان کابوس غرق شدن در گنداب کمونیزم را می دیدند.

این نیروی سرکش و متجاوز با شکستن دژ مقاومت ملت ها در قفقاز و آسیای مرکزی با سیلی از قشون سرخ و مجهیز با پیشرفته ترین سلاح های که در آن زمان بی همتا بود. افغانستان مظلوم و فقیر را مورد تهاجم قرار داد. مردمی که از حیث اقتصاد در پایین ترین سطح زندگی خود قرار داشتند و از نظر تسلیحات و تجهیزات نظامی اصلاً خلع سلاح بودند. اما با ایمان راسخ به خداوند قادر و متعال و اعتقاد راستین بر اینکه مرگ آزاده به مراتب زیباتر از زندگی در سایه ظلم و بیدادگری و برده گی است. در برابر این ابرقدرت قرن به مبارزه برخاستند و با ایثار جانهای شیرین شان نه تنها ملت شانرا از چنگال اژدهای هزار پای کمونیزم رهانیدند بلکه با زانو در آوردن قشون سرخ در عرصه نظامی، عامل اصلی و انکار ناپذیر اضمحلال ایدیولوژی مارکسیستی از نقشۀ جهان شدند و نیز ده ها ملت اسیر و دربند نظام کمونیستی را از چنگال شان رهانیدند.

این شکست و ناکامی تجاوز سرخ چنان فاحش و جبران ناپذیر بود که کاخ نشینان کرملین به ناچار جنازه مکتب ماتریالیسم دیالکتیک را خوانده و اندیشه کمونیزم را با دستان خود به خاک سپردند و استقلال ملت های تحت استعمارشانرا برایشان تبریک گفتند و خود رهسپار تاریخ شدند.

هرچند ملت قهرمان و مبارز افغانستان پس از مبارزه و تلاش و قربان نمودن جان و مال شان در این روز از آزمون بزرگ تاریخی مؤفقانه بدر آمدند ولی دریغا که مصائب و دردهای بی شمار دیگری را از آدرس و ناحیه تجاوزات پنهان و آشکار دشمان دیگرشان بار دیگر متحمل شدند که در درد و رنج آن کمتر از دوران اشغال ارتش سرخ نیست. این بار تروریستان سیاه و متحجر به حمایت سازمان های استخباراتی مخصوصاً پاکستان سنگ ظلم و استبداد را بر فرق شان کوبیدند و نگذاشتند که با خاطر آسوده جشن آزادی شانرا تجلیل نمایند و با پرتاب هزاران آتش پاره در روز جان صدها و هزاران انسان مظلوم را گرفتند وباعث از بین رفتن تمامی دار و ندار مردم ما شدند که متأسفانه این تراژیدی دردناک هنوز هم ادامه دارد.

به هر تقدیر امیدواریم که ملت و مردم افغانستان بار دیگر بتوانند بر مصائب و مشکلات تحمیل شده و موجوده فایق آیند و با کنار راندن دشمنان دیرینه شان از صحنه نظامی کشور همه ساله با خاطر آرام و آسوده و مملو از غرور و عزت جشن پیروزی مبارزات قهرمانانه شانرا تجلیل نمایند.

الیاس قاضی زاده