ريگســـــــار

زبان‌شناسان اروپايي بيش از يكصد وسي سال پيش، درست همزمان با ٢٦ ماه سنبله، در پايان نشست سه روزه خود در شهر برلين پس از بررسي و كاوش چهار زبان را زبان‌هاي كلاسيك دانستند، كه اين ٤ زبان سانسكريت، يوناني، لاتين و فارسي بودند.

به گزارش خبرگزاري كتاب ايران به نقل از تارنماي انوشيروان كيهاني‌زاده، پژوهشگران و محققان در پايان نشست سه روزه شهر برلين پس از بررسي و كاوش چهار زبان را زبان ‌هاي كلاسيك دانستند، كه اين ٤ زبان سانسكريت، يوناني، لاتين و فارسي بودند.
در اين نشست زبان‌هاي هند ـ اروپايي مورد بررسي قرار گرفته بود. اين كاوش و پژوهش، زبان فارسي را از نظر كلاسيك، دومين زبان (پس از زبان يوناني) گذاشت.
زبان فارسي از لحاظ دير‌پايي يك سده از لاتين و 12 سده از زبان انگليسي جلوتر است. در همين نشست، زبان اوستايي شاخه ‌بدون گوينده زبان فارسي، خوانده شد. حال چه ويژگي‌هايي يك زبان را در رديف زبان‌هاي كلاسيك جاي مي‌دهد.
دوم از ديدگاه ادبي و چامه‌سرايي بسيار توانگر باشد.سوم در ازاي بيش از هزار سال زندگي خود دگرگوني‌هاي اندكي در واژه‌هاي آن پديد آمده باشد. البته هيچ زباني در گذر زمان ازدگرگوني‌ها در امان نبوده است.
ولي هرچه اين دگرگوني‌‌ها كمتر باشد، آن زبان كلاسيك‌تر است و پايداري بيشتري دارد.
در نشست برلين، زبان‌شناسان پذيرفتند كه ادبيات فارسي در قرون وسطي در صدر(پيشگاه) ادبيات ديگر ملت‌‌ها بوده و ايران در آن سده‌ها بيش از هر ملت ديگري سراينده، نويسنده و انديشمند ‌(حكيم يا فيلسوف) داشته‌ است.
در نشست‌هاي سال‌هاي 1922 و 1936، جايگاه زبان فارسي (مرتبه دوم) در ميان زبان‌هاي باستاني و كلاسيك هند و اروپايي بار ديگر تاييد شد.